S a m e O l d F e a r s

2012-01-26T15:37:00.001+05:00

بارسلون

این همه آدم

این همه سال
این شهر را کوچه به کوچه و سنگفرش به سنگفرش

ساخته بودند

برای نوزده سالگی من

دیر رسیدم

این چهره عبوس

همان بهتر که بازگردد

به دیار پدری

2012-01-11T10:55:00.004+05:00

All in
به ته بعضی چیزا که میرسی ، تو می مونی و یک انتخاب- یک لحظه شک ،بعد تصمیم قاطع- مثل تصمیم دروازه بان برای دویدن به سمت مهاجم تنها و خالی کردن دروازه ست. مثل تصمیم برای نوشتن استعفا یا اخراج کردن یک نفره . مثل لحظه ای که شرط و بستی ودیگه باید بپری تواستخر دو متری پر از لجن توی دانشکده، مثل تصمیم به شوت مستقیم از فاصله سی متریه، مثل تصمیم برای زدن تو گوش یه زبون دراز یا لحظه ای که باید لیوان رو به دیوار بکوبی. مثل وقتی که باید وسط جلسه بلند شی و در رو محکم به هم بزنی و بری. مثل لحظه بستن شیر احساسات و اعلام پایان دوستی،چشم تو چشم دوست بیست ساله اته ، مثل لحظه فرار می مونه ، تصمیم برای فرار یا تصمیم برای موندن، برای زدن، برای مردن ،مثل پریدن تو آب یخ، مثل وقت عربده کشیدن یا لحظه خفه شدن و گور خود رو گم کردنه. مثل تصمیم برای نصفه گذاشتن یک سفر دو نفره و تنها برگشتن، یا ادامه دادن چیزی در عین ناتوانیه، مثل وقتی که می خواهی طرح یکسال کار کرده ات رو عوض کنی، مثل لحظه ای که باید جلو کارفرمات وایستی وتو چشاش نگاه کنی و با آرامش و طمانینه بهش بگی شاشیدم توی پولت ، مثل پریدن از روی یک گودال وسیعه ، که یک لحظه لرز می کنی که نمیشه و اگه اون لحظه بشه دو لحظه ،هیچ وقت نخواهی پرید. مثل لحظه جلو رفتن برای مخ زدن ، مثل لحظه زدن رگ دست یا کوبیدن مشت توی شیشه ست، مثل لحظه انتخاب جفت، انتخاب مرگ یا انتخاب جدایی.

2009-06-16T14:46:00.002+05:00

فغان که سرگذشت ما سرود بی اعتقاد سربازان تو بود

2009-01-15T17:21:00.004+05:00

مرد کتاب را باز که کرد با نگاه به صفحه اول صورتش اخمی شد،سرش را بالا آورد و به سی دی افتاده روی تخت خیره ماند ،از قرائن پیداست که چیز مهمی دستگیرش شده ، چیز سخت و سنگین و دیر هضمی را فهمیده . و این فهمیدن هم بسیار یکباره بوده و مرد به همین یکبارگی هم فکر می کند- به چگونگی لحظه روشن شدن موضوع – به این که درک لایه ای از واقعیت ، چنان لحظه ای ،آنی و فورانی است که احساس می کنی سقفی که سالها ترک خورده به ناگاه بر سرت آوار می شود وشاید برای این است که آدم ها به وقت فهمیدن ،کار هایشان را متوقف می کنند ، ساکت می شوند ،خیره می شوند،می نشینند یا بر می خیزند.
مرد کتاب را باز که کرد ، نوشته خود را در صفحه اول که دید ، به یادش آمد که دو سال پیش همین وقت ها با این کتاب ور می رفته و کتاب از زمان آشنایش با زن ، نصفه مانده و امروز این اولین کتابیست که بعد از متارکه با زن میخواند . زیر نوشته قدیمی ،تاریخ جدید را نوشت وبا خطی سنگین اضافه کرد : " دو سال فراموشی ،هدیه نکبت تو بود"
...
. خب می دانم شما هم مانند من حاضرید شرط ببندید که قضیه اینجا تمام نمی شود و کتاب باز هم نصفه خواهد ماند و این البته بیشتر از اینکه به بازگشت زن یا نکبت هر کس دیگری ربط داشته باشد به چاپ ریز کتاب مربوط است یا متن بدقلق یا گشادی مرد.

2008-12-31T00:32:00.004+05:00

بطالتم را با گشادانه ترین آفرینش ها
تزئین می کنم
با نوشته های دو سطری
و مچاله می شوم
مثل سیبی که جا گذاشته ای
به روی میز

2008-10-17T23:20:00.001+05:00

همان ،از فصل نهایی

من فقط می خواستم کباب ها سرد نشن که جارو جنجال راه انداخت هی حمید حمید کرد که چرا اینطوری می کنی ملت میخوان برقصن . تازه اونم وقتی که یه ربع پیشش صورتش رو بوسیده بودم. منم لج کردم چراغا رو روشن کردم گفتم الان فقط شام.
صبحش هم لابد می خواست تا لنگ ظهر بخوابه چون وقتی داشتم گردو ها رو می شکستم که پوس بکنم وقتی اومد برا خودش نسکافه درست کنه ، چپ چپ نگام کرد .گشاد خانوم نکرد اون میز بازار شام رو یه ذره جم و جور کنه.البته در این زمینه از اولش چیزی نمی فهمید وگرنه کلن خریت که لحاظ نداره.

2008-10-14T22:34:00.002+05:00

همان ، صفحه 23
وسط هیرو ویر ، زنگ زدیم به حمید بیا که کار خودته ، اونم از روی کار بلند شد با پیرهن سفید دکمه بالا پایین بسته اش اومد شد دبیر جلسه . بقیه هم که چسب زده بودیم و پلاکارد دستمون بود . از شانس گه همیشگی "باجوجه های نشسته در آشیانه ..."هم افتاده بود گیر ما ، ولی خداییش نطقی کرد .اسمی.

بعد از بیست و پنج روزهم که آزادش کردند هر چی گفتیم کجا بودی لاکردار دم نزد، مثل اینکه به جز سیم جیم سیاسی ،جای رژ روی یقه اش هم تو فیلم تابلو بود و خودش داستانی شد.
بعدش هم برنامه نمازجماعت اعتراض پیش اومد که با خشتک پاره اومد وخوند و بعدها نقل سجده تاریخیش رو ازبچه های اعتصاب تبریز هم شنیدیم .

2008-10-06T01:04:00.001+05:00

پاراگراف سوم از صفحه 17

....دانشگاه را که به مرغداری منتقل کردند، دانشجویان در جواب اعتراض ، شنیدند "دانشگاه قبلیتان که گاوداری بود". توضیح آنقدری قانع کننده بود که اعتصاب چندروزه متفرق شد و بچه ها با بازوهای متورم و موهای کپک زده و ابروهای نازک به پشت بوته ها رفتند تا سیگاریشان را بچاقند.
به هرحال دانشگاه قبلی سردری بزرگتر از ساختمان هایش داشت که اسباب خنده بود و توالتش در مسیر باد ، آشپزخانه در مسیر توالت و ظهر ها عطر قیمه ، بوی گه ، قاطی .
و خب البته که مرغداری این اشکالات را نداشت....

2008-09-18T07:10:00.005+05:00

مرد ها - 2

اولین خاطره هایم ازاو به لباس خریدن هایش برای من و پسرش در دوره کودکی ما – در دوره ای که اقتصاد ضعیف خانواده ها دیر به دیر اجازه چنین تجملاتی را می داد – محدود می شود قبل تر ها یش به وسیله عکس ها در ذهنم بازسازی شده اند. روحیه شوخ و سخاوتمندی بی مرزش به جبران چاق و کچل و بازاری بودنش بر می آمد و دوست داشتنیش می کرد، سخاوتش به دلیل اعتماد به نفس بالا و عدم عافیت اندیشی بود که آخرش هم کار دستش داد . فروغ و باباطاهر می خواند و دلکش و هایده گوش میداد از خانواده داش تهرانی و اسلام بازاروخیام و شریعتی آمیخته ای ساخته بود که حرف هایش را به آن آویزان می کرد. هم سخن خوبی بود به شرطی که شنونده خوبی باشی.

حالش بد شده بود از دفع خون زیاد بیهوش شده بود که بالای سرش رسیدیم و به زحمت هیکل عظیمش را روی صندلی نشاندیم تا چند طبقه پایین ببریم .به هوش آمد و صورتم را بوسید و سیگاری خواست و دوباره از هوش رفت و بعد از یکماه و نیم بستری فوت کرد.

نه صمیمیت یک دوست را با او داشتم ، نه اقتدار یک پدر را برایم داشت. بیشتر محبت و احترام بود. ده سال آخر را در ورشکستگی و بیماری گذراند، پول خورده شده و خیانت برادروسرمایه گذاری اشتباه. غم انگیز بود دیدن آدمی با آن بریز و بپاش ها که بلیط های اتوبوس را با دقت صاف می کند و کنار هم می گذاردو در عین حال میخواهد شکوه گذشته را حفظ کند.

اسلاید هایی از او در ذهن ام میایند و تاریک میشوند:

بچه هستیم مارا به بازار می برد و نان را در آب کله پاچه برایمان ترید می کند

به تماشای فوتبال ما نشسته و گزارش می کند ، من گل می خورم.شیشکی می بندد

وتمسخری که در چهره اش بود در عکس سه در چهار رنگی ، در شب تحویل پروژه ای که به تنظیم اعلامیه اش در فوتوشاپ گذشت.

1 مردها

2008-09-01T20:53:00.014+05:00

فردا ، فردا تمامی اینها به پایان میرسد.

چاکرم مخلصم ِ غلیظی دارند ، در این دو ساله هر وقت که همدیگررا دیده اند گل از گلشان شکفته است و ماچ و بوس و برنامه داشته اند، راننده به تور ما هم که می خورد حال همکارمان را می پرسد و با علاقه برایش سلام می فرستد. بچه ها حدس هایی زده اند که شاید این راننده دختری چیزی دارد و برای این همکارمان برنامه ای ریخته است و نیششان باز می شود یا اینکه میگویند راننده شباهت به پدر دوستمان دارد یا اینکه اصلن آشنای مشترک دارند.

چند روز پیش سر ناهار وقتی که تنها شدیم به حرف آمد و بی مقدمه از پیرمرد گفت و اینکه از مشکلاتش با خبر است از دختر علیلش و پسر بیکارش تا لنجی فرسوده که در شمال دارد و شیلات یا کجا بر خلاف قولشان آن را نمی خرند. و از این گفت که چقدر دلش می خواسته تا می توانست با یک کمک مالی تاثیر گذاربه پیرمرد او را شگفت زده کند، چونکه فکر می کرده این کار عملی ترین و عینی ترین و دوست داشتنی ترین کاری خواهد بود که در زندگی می توانسته انجام دهد و می تواند با تصور اینکه چقدر آسودگی به آن خانواده می بخشد، همیشه لذت ببرد و به خودش ببالد .

مکثی طولانی کرد و با تردید و به سختی و با چهره ای مچاله ادامه داد که آخرین بار پیرمرد از کسر چند میلیونی پول پیش خانه گفته و اینکه بدلیل گرانی های این روز های مسکن شاید مجبور شود از تهران برود و این مساله با توجه به وضعیت خانوادگیش آسان نخواهد بود. همکارم با صدای آهسته ای گفت که پس از مدت ها پول چاله نکنده ای در حسابش بوده وحتیَ دستش داخل کیفش رفته و دسته چک را هم بیرون آورده ولی بعد با خودش گفته : بگذار برای پروژه بعدی... مثلن شب عید یا حالا هر وقت.

2008-08-27T19:57:00.008+05:00

شاید بار دیگری همدیگر را دیدیم
من با موهای سفید و شکمی برامده
تو با غبغب و باسنی که بزرگ شده
در ساحلی یا خیابانی
یا در کافه ای تاریک

در شهر دور دست اروپایی
و تو قهوه را با شکر می خوری هنوز
و من
تلخ هنوز

2008-08-23T22:06:00.002+05:00

مساله ناظر
اصلی ترین چیزی که نظارت رو پارادوکسیکال - تخمی می کنه اینه که کاری رو انجام نمیدی ولی مسوولیت کار با شماست.و این یعنی اگه وقتی که در خیالاتت ول می گردی، مجری محترم داخل پاچه مبارک تپاند و حالیت نشد ،حضرتعالی رو خِرکِش می کنند کنج دیوار میذارن که غلط کردی مسوولیت قبول کردی و فلان. و اینجاست که من فکر میکنم ( در واقع به شکل پاپیون کرده ای مشاهده می کنم ) که این قسمت سوزناکترین قسمت شغل منه .آره حتی از ترسیم نقشه فاز دو روی کاغذ کالک و گرفتن قسط آخر دستمزد طراحی - این دو سنت فراموش شده - هم مهیب تره.از تجسم این صحنه همیشه فرارمی کنم : کارفرما با لبخندی نا امیدانه تو رو به پیمانکار ِختم ِ خارصلوات ده های پایتخت معرفی می کنه و در چشم های تو همون گنگی و خوفی خوابیده که در چشم چاقالی که مسوولیت وکیل بندی راسته قاتلین اوین رو بهش دادند.
تازه این همه در شرایطیه که کارفرمای دولتی و پیمانکار دستشون داخل کاسه در حالت زد وبند نباشه چون دیگه در اون صورت میشی بچه سر سفره که برای این آوردنش مهمونی که هر کی گوزید بزنن پس گردنش تا حفظ آبرو بشه... آآآه کجایید ای همقطاران گردن سوخته من...
اگه حق و حساب بگیرامضا فروش شهرداریچی باشی که دیگه که حسابت جداست و اصغر آقا لوله کش به شتر گلوی زیر کاسه توالت بیشتر از تو اهمییت میده .
.
اعداد شیاطینند.زیاده روی بنده رو ببخشید چون این یک مساله شخصیه که با اعداد دارم به عبارتی چنان در حساب کتاب گند میزنم که معماری رو برای این انتخاب کردم که بی عدد ترین ِمهندسی ها بود و حبل المتینانه منو ازرشته ریاضی فیزیک دبیرستان نجات داد وگرنه هنوز جوابای آخر مساله هام بندری میزدند و بستگی به استاد گرام داشت که از نوع گشادش باشه و سوال کم بده و جوابای اخر رو نگاه کنه و من مصممانه بیافتم یا اینکه از ژانر وسواسی- علاف باشه که برای تکه های جواب، بارم بندی داشته باشه که اونوقت افتادن چندان حتمی نبود .تصمیم برای دوباره خوانی جواب ها، موقع امتحان هم فقط به روز های کارنامه گرفتن مربوط می شد و وقتی تابستون با در و داف تجدیدی مدرسه روبرویی توی ایستگاه اتوبوس ترانه سرایی می کرد،به همراه عشق های گذشته فراموش میشد.حالا قضیه نظارت یعنی این که باسن اینو داشته باشی ورقه یه بابای دیگه رو – که از قضا در دیوثی استعدادش از سیم کارت فروش ها هم بیشتره –بخونی و تصحیح اش کنی. نه که نمره بدی تصحیحش کنی که یه برادر بزرگتری نمره بده اگه افتاد هم نمره اش برای شما منظور میشه.دقیقن همین وقت ها عقده ادیپ و عشق لیبدویت تداخل میزنه و کابوس میبینی بابات با یک جسد در بغل داره دعوات میکنه که چرا بچه ای رو که بهت سپردم توی خیابون بهش تجاوز کردند و مثل یک قهرمان زیرپوستی سریال مارمضونی ،عرق کرده از خواب می پری و از ناظر بزرگ شکرگزاری می کنی که نظارت پروژه قزوین رو نگرفتی.
نظارت شدن هم البته موقعییت حناقی یه .در حقیقت میشه گفت تناقض نظارت هم در همینه که نه می خواهی باشه- بشی، نه باشه - نشی ، نه باشه- بکنی،نه باشه- بکنن ،نه نباشه. نبودنش رو هم اصلن نمی تونم توی این مملکت تصور کنم .وایییییی

اینجا می خوام اعتراف کنم تمام این یاوه افشانی ها برای این بود که بصورت جان بر کف و انگشت توی سد کنی اعلام کنم که در این جبر، ترجیح میدم نظارت بشم تا اینکه نظارت بکنم . به شرطی که قیا ف ِ طرف رو زیاد نبینم ،ترجیح میدم دیده نشه . خدای نادیده بالای سر هم حداقل مزیتی که داره اینه که میشه فراموشش کرد یعنی میشه تصور کرد نیست ،دروغه یا جور دیگه ایه مثل جوری که افشین کریمی دوم دبستان پیرهنشو بالا می داد و شکم قلمبشو بیرون می انداخت و می گفت " خدا اینجاست ، تو لباسمه " و من خدای اونو می خواستم. آره خوبیش اینه که میشه فراموشش کرد و کارتو بکنی وگرنه توی این رستورانی که زیرزمینه و خانوم کافی خورِ صاحابش – که انگار از قلمه زدن یه رییس بانک با افسانه بایگان بوجود اومده –اون بالا نشسته، غذا از گلوم پایین نمیره و اگه شوق و ذوق این خود نویس جدید نبود ، همین ها رو هم نمیشد بنویسم.

2008-08-15T08:53:00.009+05:00

کاپیتان هادوک عزیز

جدا از اینکه اصلن استعداد عکاسی ندارم ، از جنبه فراخی هم به هنر های غیر بدنی-عملیاتی تمایل بیشتری دارم .بنابراین حسب فرمایش حضرت،از عکس هایی که دوستان در مراحل آخر گرفتند استفاده کردم اگر عکس بهتری گرفته شد در همین پست جایگزین می کنم .

نقشه ها هم برای ارائه آماده نبودند ،صرفن مقاطع چون از پلان ها روشن کننده تر است قرار دادم.با این توضیح که اتاق های خواب در باکس پایینی و آشپزخانه و نشمین وفضای شومینه در باکس بالایی قرار گرفتند.(برای بزرگ شدن روی تصویر کلیک کن)

ممنون از توجه ات

خانه ای در شیب برای یک دوست...

اول قرار بود در آن سوراخ مجسمه ای چوبی از مجسمه ساز محبوب غیر مشهورم بگذارم که درخت را همسایه بریدو بیرون انداخت و فکر کردیم که جایش آنجاست چیزی در مایه های یادگاری از سایت. دادیم با داس پوسته اش را کندند و آویزانش کردیم.صابخونه میگوید یه روز وانت می گیرم و درخت را میارم تو دفترت می کارم.

2008-08-07T15:21:00.005+05:00

خانه ای برای قدیمی ترین دوست

جایی در رمان " هویت " مرد از سالهایی دور دوستی خود با شخصی که در حال مرگ است حرف می زند و از دلایل سرد شدن رابطه اش با او می گوید ، زن عکس العمل سردی- که ناشی از درک نکردن موضوع است – نشان می دهد و برای توجیهش طوری شانه بالا انداخته می گوید " دوستی رمانتیسیسم مردان است"

فارغ از این که این بحث برای زنان هم مصداق دارد یا نه ،چند باری این جمله در ذهن من ، داخل صفحه آن کتاب، روشن شده است . وقت هایی که دوستی -این آمیخته اعتماد و اغراق و لذت - خود را درحرف های بی سرانجام تا دم صبح و درد دل کردن های طولانی ، نشان می دهد یا وقت هایی مثل این بار . لذت بخش و ابتذال پذیر مثل هر رمانتیسم دیگری.

2008-07-25T19:40:00.005+05:00

نمیدانم پارسال بود یا قبل تر که دست های پدرم را دیدم که می لرزید. وقت هایی که حواسش نبود، آشکارا می لرزید. کل فیلم زندگی ام جور دیگری معنی پیدا کرد و برای اولین باربرایش غمگین شدم . یک هفته ای هست که می بینم دستم می لرزد .به طرز واضحی می لرزد جوری که مجبورم پنهانش کنم، خنده ام می گیرد. نوشته این آقا را که خواندم در مورد فرسودگی بدجوری حس اش کردم،شاید اگر مسایل حرفه ایش قابل ترجمه به کار ما بود، انگار نوشته من بود...
چند سال پیش در جواب دوستی که از من می پرسید در این کشور چه چیز بیش تر از همه تو را اذیت می کند ، جواب داده بودم زشتی خیابان های این شهر. داشتم فکر می کردم که الان چه چیزی بیشتر از همه آزار دهنده است،می توانم با اطمینان بگویم وقاحت. سیل همه گیروقاحت آدمها .از درون حرفه ات گرفته تا سیاست.از ریز تا درشت. حس می کنم دور و برم پر است از آدمهایی که به خلاف جلویت می پیچند و بعد با چشم هایی درشت کرده ،خصمانه به تو خیره می شوند. طلبکار. حق به جانب.

وسط رمان طبل حلبی داستان کوچک مستقلی وجود دارد که در واقع تمثیلی است که نویسنده برای تفهیم رفتار قهرمان کوتوله داستان بکار گرفته است: در استخری دایوی وجود دارد که بدلیل بلندی زیاد آن، هرگز کسی از آن بالا نرفته است. روزی یک مرد آهسته به دایو نزدیک می شود و از پله هایش به تانی و آرامش بالا میرود.توجه همه کم کم به او جلب می شود سر ها از روی روزنامه ها بلند می شود و گفتگو ها و نوشیدنی ها نیمه کاره می ماند،مرد به روی چوب افقی می ایستد، به سمت لبه حرکت می کند نفس ها حبس است و سکوت استخر را در بر گرفته،مرد با بدن ورزیده اش چوب را تاب می دهد. همه در ذهن خود – با فریاد- به شیرجه زدن تشویق اش می کنند ، فضا انتظار می کشد. مرد قدم به عقب بر می دارد و آرام آرام از پله ها به پایین می آید تا اعلام کند کسی که جرات آن را دارد که بر خلاف نظر همه به لبه بلند ترین پرتگاه ها صعود کند، توان این را هم دارد برخلاف نظر و خواست همه ،آهسته به عقب قدم بردارد.
....
دوست ندارم در این بلاگ نق بزنم ،نوشته های نقی را هم اینجا نمی گذارم و با اینکه هیچ وقت ازهیچ دایو و تپه ای بالا نرفته ام نمیدانم چرا این روزها به این تمثیل زیاد فکر می کنم .

2008-07-18T21:18:00.003+05:00

پس از یازدهمین قوطی به سلامتی تو

به نوع ابلهانه اش تبدیل میشود
صداقت دیوثانه ی همیشگی من
وتو در نیم جمله
فلسفه را خلاصه می کنی

در آسمان
ستاره ها با هم جفت گیری می کنند

2008-07-11T22:50:00.002+05:00

جمعه ها
سه کلمه حرف میزنیم،
دراز می کشیم و نوشته می خوانیم
هرکدام در اتاق خود

2008-06-20T20:52:00.003+05:00

آدمات که زیاد می شن
عکس ها زمان رو بیشتر نشونت می دن
وگرنه می شد همون چه لاغر بودی چه سیاه بودی و
حوالیش.

2008-06-07T11:32:00.004+05:00

دفعه بعدی اینقدر محکم زدم که چند ثانیه ای خواب از سرم پرید - دی یوث- از صدای دور شدنش می شد فهمید که جون سالم به در برده . پهلو به پهلو شدم- کی این در رو باز گذاشت دوباره- در رو پشت سرم بستم، برای تپش قلب پیشش رفته بودم، که بهم گفت بلند شو ببینم چه جوری وامیستی. بلند شدم تا جایی که میشد شیکممودادم تو،شونه هامو هم باز کردم که قوز نکرده باشم،نیشخندش نشون می داد که قضیه چندان خوب پیش نمی ره، مطبش هم شبیه دفتر جعفری بود که همیشه توی کمیسیون جلو چار نفر دیگه می رید به طرحام. صدای یکی دیگه از دور می اومد مثل ماشینی که با سرعت داره از دور به خونه نزدیک می شه. صدا به اوجش که رسید دستم دوباره ناخوداگاه شترق زد توی صورتم. بعدشم که بلند شدم قرص گذاشتم.

2008-06-07T11:29:00.001+05:00

- یارو اُسکله؟
- نه بابا . دمش خیلی گرم
- تو هم جو میدی به داستان ها،تا دید دور وبرش شلوغه تیریپ علی گلابی اومد ، کیف دراورد و پول رو کرد و از این برنامه ها
- خب انینه. نداده بود که هنوز بچه اینجا داشت عر می زد که
- نشئه بودن؟
- نه سر این دختره بود،کرجیه هست ، پرملاته
- خب؟
- هیچی ،حمید یه هفته ای هست تیز کرده براش، به بهانه ی زبان تخصصی دور و برش می پلکید، نگواینجا یه همسایه دارن ، طرف هم تو کف ِ دخترس. خلاصه پشت سلف بهم گیر دادن ،حمید هم شاخ شد دعوا کشید به بیرون. تا حراست برسه، دهنش خون خالی بود...
- کی جمش کرد؟
- تو دانشگاه پانسمانش کردن گفتن باید بری بخیه بزنی ،لنگ پول بودن ، حراست هم نمی داد، تا استاده اومد..
- خدایی یارو اسکله
-

2008-06-02T23:01:00.001+05:00

- شاید یه داستانی نوشتم که ازاینجا شرو ع بشه،از قطره عرقی که روی پیشونی روییده میشه و پایین میاد و از روی ابروی تتو شده و تیغ تیغ ابروی سابق می گذره و می رسه به روی پلک. و طرف همونطوری که داره با دست راستش در ماشین جیپ رو باز می کنه، با دست چپ پلک چشمش رو پاک کنه.

- شاید گشتم یکی رو پیدا کردم که فلوت بزنه ، نی نه ها، فلوت. بعدش مجبورش کنم باهاش موسیقی فیلم "گام معلق لک لک" رو برام بزنه. هر چی هم بگه نمیشه ساکسفون می خواد ،بگم غلط کردی بزن.

- شاید یه پولی جمع کردم،یه جیپی چیزی خریدم ،زیر پای امیر ثانی نشستم تا بیخیال کار و زندگیش بشه و مثل بولِک ولولِک یه جایی رو انتخاب کنیم و بزنیم تو جاده. اون موقع رانندگی حرف بزنه و منم با لبخند چرت بزنم،جوری که حرفاش و بوی کوهستان و خوابام وصدای فلوت با هم قاطی بشن.

- شاید اومدم پیشت. آروم کنارت دراز کشیدم ،وقت سوگواریه .

2008-05-25T20:59:00.009+05:00

اگر چیزی به نام معماری کانسپچوال وجود داشته باشد...

رقص، ویدئو پروجکشن و صفحه آیینه ای 45 درجه.

diller+scofidio

1996

2008-05-13T19:46:00.005+05:00

پیشینه شناسی بهینه سازی رفتارگرایی تخصصی 2واحد عملی

پیش نیاز : پیشینه شناسی بهینه سازی رفتار گرایی عمومی 40 واحد

1- چرا وقتی دارم از نظارت سه تا از کارگاه های حاج حبیب مصالح فروش برمی گردم .و موبایلی سراغ نمارومی کار ِ کننده رو از آق مهندسای دیگه میگیرم ، تا می رسم دفتر همونطوری خاک و خلی برای خانومای سال پایینی از علاقه مفرطم به طراحی و ماکت و حجم چه عالمی داره سخنرانی می کنم.؟
2- چرا وقتی تو مسابقه ها مقام نمیارم ،مسابقه اخی میشه، بودار میشه،مشکوک میشه،بی اعتبار می شه، تحریمش می کنم ،افشاش می کنم،تحریک می کنم،ماده و تبصره کشف می کنم ،رو می کنم وزنگ آخر دم در وامیستم ولی کافیه تو مسابقه طراحی سر در شهرداری چهاردانگه – که توش از یازده طرح رسیده ،پنج تاش برای تنها مهندس اونجابوده- بین ده منتخب برازنده باشم، تابلوو پلاکارد نصب می کنم،اعلامیه چاپ می کنم،چراغونی و عتبات عالیات راه میندازم،پرده می زنم و در مصاحبه با نشریه خانواده سبزساختمان، مسابقات رو یگانه راه حل عملی و تنقیه ای برای پیکر یبس معماری ایران می دونم؟
3-چرا اسم بازی در میارم جو بازی را میندازم .بت سازی می کنم و بعدها که می بینم گنده شدن این اسم ها بدجوری از لحاظ روان و سوزندگی فشار میارن،شروع میکنم به لگد پرونی پشت سرشون و شیشکی و شکلک یه یه یه براشون درآوردن؟
4-چرا وقتی مامان جونم- که خیلی نگران شرایط منه- یه نوشته ماتریسی ِ عربی - اردو برام از دعا نویس قمی می گیره ، من با ناز ونوزکه مثلن شوهر نمیخوام بالاخره قبول می کنم که همیشه آویزونم باشه وبعد با توجه به نگاه مدرنم به هستی و زمان، اونو با منطق گریزی معماری آوانگارد مناظره می کنم؟
5-چرا وقتی بیکارم،از اهمیت کار تئوریک،اگه کار کارگاهی دارم،از قرتی بازی طراحی،اگه دفتری هستم از درپیتی اجرا،اگه کار ساخته ندارم،از ارجحیت ایده ،اگه کار اجرا کردم ،از معمار کاغذی بودن بقیه حرف می زنم.؟
6- ... هیچی بابا فقط تو رو به خدا و به کهکشان هاش قسم ،به کیوی و زیتون قسم،به هرکی که دوستش داری و پا نمی ده قسم ،یه مدتی کولهاس رو فراموش کن.اصلن انگار نیست،اقا انگار نبوده کمپلت. به نفع همه ست.
7-آهای منی که عاشق معماری سنتی هستم، چرا آخه مقرنس و یزدی بندی رو به شیوه چپاننده ای میبندم به ناف معماری کاسموژنیک و فراکتال و دل هر ذره را که بشکافی آفتابیش در میان بینی؟
8-چرا وقتی توی کارگاه حاج حبیب از کله پاچه خورون صبح تا صلات مغرب وعشاء در حال داد و ستد فحش های "ک" دار با تلفظ حرفه ایش و میمیک قهوه خونه ایش هستم ،به خونه که می رسم بعد از سه دقیقه سرچ و پیدا کردن یه معمار از سولوقون ِ آلبانی و معرفی چهره اش به همراه اکس گرل فرند سابقش توی وبلاگم،میشم مسیونر مذهبی وراه میافتم تو وبلاگها برای تبلیغ اخلاق اورتودکس صدرعربستانی وحال وهوای ِ ناهین عن المنکر و والعافین عن اناس؟
9-چرا منی که یه روز در هفته تو دانشگاه آزاد واحد اسلامشهر و چهاردانگه به فوق دیپلم های بی کنکور اومده هنرستانی نقشه کشی درس میدم ،اونوقت تو هر مهمونی هر خانوم شیکی که شغلم رو می پرسه با لبخند داوینچی و نجابت اسب و حجب و حیای مریم باکره ،فروتنانه خودم رو مدرس دانشگاه معرفی میکنم و بدون اینکه منم شغل طرف رو بپرسم،سکوت می کنم و به لیوانم خیره میشم؟
10- چرا وقتی بعد از اینکه یه ربع تلفنی با دلال سر فروش برگه های نظارت ،جون مهندس نمیشه کردم و چک و چوونه زدم ،به صورت دانشجوی ترگل ِجو ِمعماریم لبخند می زنم و مهربانانه طرحش رو فاقد عمق کافی برای ایجاد "روح مکان ایرانی" قلم داد می کنم؟

2008-05-09T00:55:00.001+05:00

این بار هم در آغوش دیگری
با تک صدایی می پرم از خواب
مثل همیشه
سرآسیمه تر از همیشه

کهنه ترس ِ لانه کرده ی ده سال پیش :
خانه ی شرجی و کوچه ی بن بست و
همسایه های فضول

2008-04-30T22:35:00.014+05:00

اگه نوشتن مثل خط کشیدن بود یا من اونجور نوشتن رو بلد بودم،فکر کنم می تونستم ساعت ها بشینم بی نتیجه بنویسم و فرت فرت صفحه ها رو سیاه کنم. اونوقت شاید بجای این دفترچه های اسکیسی که توی این سالها در کلاسها ی مختلف تاریخ اسلام و استاتیک یا در شرکت های مختلف و توی رختخواب توشون الکی خط کشیدم،چند جلدی کتاب نوشته بودم که البته اونها هم معنی خاصی نداشتند ولی یه جورایی خیلی خوب بودند،مثل همین دفترچه ها که در اوج ِ هیچی نبودن همینطوری خوبند.
بی تمرکز طراحی کردن از اونجایی خوبه که کاملن انعطاف پذیره ، میتونه با ایده، بی ایده ،باحوصله و بی حوصله انجام بشه ،خودش خودش رو ادامه می ده ،تغییر میده ،مراقبت و مواظبت نمی خواد واسه خودش تو کوچه بزرگ میشه .میتونی از یه قطره مشکوک که موقع عطسه روی کاغذ افتاده یه چهره بسازی ،یا از یه خط بی ربطی شروع کنی و حجمی غریبه از توش بیرون بیاری و وسطش حال کنی تبدیلش کنی به یه فیگور، آخرش هم که می بینی گندخورده توش ،سیاهش میکنی و بخودت یادآوری می کنی که ترکیب بندی های آبستره مادر هنرهای تصویریند. میبینی.اصلن خراب شدنی وجود نداره.داغون ترینشون هم نگهداشتنی اند.هیچ وقت هیچ صفحه ای رو نمی کَنی ،مچاله نمی کنی،حذف نمی کنی واسه همینه برخلاف همه دفتر های دیگه که در طول زمان لاغر می شن ، دفتر های اسکیس تا آخرش صلابت و عضلانگی خودشون روحفظ می کنند و پایانی کلفت رو برای خودشون رقم می زنند.در اوج. قدرتمند و مردانه عین تراژدی های یونانی.
هیچ وقت دفتر های سابقت رو نقد نمی کنی، طرح ها اگه پشت وانتی وغروب وصخره ای هم باشن اَه اَه و چه لوس و لزج نمیگی.از ترس آبرو قایمشون نمیکنی، مثل انشا های دبیرستانی نیست مثل غزل های لب لعل نمکین ِ شونزده سالگی نیست مثل تو دنده استارت زدن نیست....
توی دفترچه اسکیس دموکراسی حکم فرماست،طرح های مدادی ،آبرنگی،ذغالی وجوهری میتونن در نهایت احترام کنار هم قرار بگیرند کسی هم بیضه نمی کنه بگه چرا (هارمونی کجا بود، پلورالیسم رو بچسب.)چهره ای که با جوهر و تف ِ خلطی کشیدی همونقدری ارج و قرب داره که حجم معماری ای که هزار ساعت خودآزارانه هاشورش زدی. می تونی بشینی از رو لختی های کلیمت پنجاه دفعه بکشی، می تونی احجام فیل هوا کن ات روچپ و راست و زرت زرت تو دل هم فرو کنی و بیرون بیاری،کش بدی،کج کنی،له کنی،دفرمه کنی،هزار متر کنسول کنی،باسن لق ِجاذبه زمین و منتقد و کارفرما....... اووواَه( راستی تا یادم نرفته بگم نه که معمار جماعت خیلی مودبند، در مورد آلوده کردن ساحت قلم هی به من تذکر می دن منم دارم سعی می کنم تا جایی که به روان ِ مطلب انگشت جدی ای وارد نشه از جایگزین های استریل استفاده کنم)...اووواَه.. دفترچه اسکیس تجسم رویاهاته، همون تابلوی رفع تموم محدودیت ها در جاده ست، کسی نمی تونه گیر بده کپ زدی،ال کردی، عملکرد نداره،سازه جواب نمیده، اقتصادی نیست .زهر مار.
یه موقع هایی هم توی یکی از اینها یه نوع فرمی ،فیگوری،یه خانواده حجمی سر و کلشون پیدا می شه،به نسل های بعدی راه پیدا می کنه، پخته میشه و بعد هم آروم آروم توی یکی از دفتر های بعدی می میره، بعد ها هم که می بینیشون تو مایه های همکلاسی های قدیمی اند، سلام علیکی و سه دقیقه خاطرات قدیم و خدافظ شما..
اگه نوشتن مثل خط کشیدن بود یا حداقل من اونطور نوشتن رو بلد بودم،اونوقت این نوشته اینی نمیشد که الان هست،یه چیزی میشد ول و آزاد وآبستره، نیمه کاره از چند جهت،شخصی و مبهم و احتمالن گیج. وبا لحن آدمی که از چُرتِ سیر و پُر بعد از ظهر پا شده و لم داده و توی دفترش خط می کشه و خط هاش یه جورایی شبیه قیافه داوود بهبودی میشه که ماهواره داره گلچینی از کلیپ هاش رو - با تمامی مینیمال فِیس های امروزی و شمایل ِ تریلی ِ سابقش- پخش می کنه، نه با لحن آدمی که سه روزه این نوشته رو دفع کرده و حوصله نمی کنه که تایپش کنه.

2008-04-21T23:54:00.012+05:00

چهره مرد هنر آفرین در جوانی (به افتخار آقای ریغو)

هر چی میگذره بیشتر حسودیم میشه به اون دو سال آخر ِ ده دقیقه فاصلۀ کوچه باغی ِ خونه تا سر کار و فک زدن بی ته و ایربراش بازی ِ اونجا، تا وقتی بر می گردیم به اتاق سه در دوازدهمون ،حرفی باقی نمونه و طبق روال، سه ثانیه مطالعه بکنی وبعد یه کله دوازده ساعتِ اسبی بخوابی و منم رنگ بمالم رو بوم نصفه - همیشه نصفه - و دوباره عوضش کنم وبعد از چهارماه هم که یه چیزی از توش دراومد ، وقتی نیستم یه چیز جدید بکشی روش..

2008-04-15T23:53:00.015+05:00

فضا بدون معماری برای ضیافت نصیر

وسط راسته بازار کوتاه ماسوله، در بین پیراشکی فروشان وصنف چاقوضامن دارو تسبیح فروشی ها ، نرسیده به تخت و قلیان های تابستانه،قهوه خانه ای هست سیاه و تاریک و دخمه ای که به چشم توریست های یک ساعته که عروسک های کاموا نارنجی و فسفری می خرند، نمی آید. سالها به چشم ما هم نمی آمد. با این که چندان دل خوشی ازابن روستا ندارم، زیاد به ماسوله می رفتیم و نمی دانم این دل چرکی بخاطر ساس های بومی ست که از خجالت ما درمی آمدند وقتی با آقای ریغو در سالها ی اول آنجا می ماندیم یا برای تضادی است که بین فقر و نکبت این روستا با زیبایی سانتی مانتال و "قدیمی پسند"ش وجود دارد، ما برای کار می رفتیم یا فکر می کردیم برای کار می رویم.

قهوه خانه اینقدری چرک و سیاه است که نفهمی جنس ستون هایش از چوب است یا که آهن و آینه هایش اینقدر کدرکه چهره چند پیرمرد عبوسش تار تر از واقعیت به چشم بیایند.مراجعان از یک قماش بودند : پیرمردی از صبح می آمد و بی کلام به گذر خیره می شدتا شب که به خانه بر می گشت ودو نفر که بی کلام دومینو بازی می کردند .یکی هم حرف میزد با خودش یا با همه، تکه تکه وبم مثل اینکه که توتونی چیزی می جود و چایچی ای فرتوت که فقط از پس چای ریختن بر می آمد .نگاهشان به ما خصمانه نبود ،شاکی بود انگار که یک بازنشسته ارتش را بچۀ مهمان از خواب بعد از ظهر پرانده باشد و او همه داد و بیداد وغر و فحشی را که فرو خورده به همراه حق به جانبی همیشگی اش، در نگاهی خلاصه کند. چایی تلخ گیلانی ما با ورود توریستی شنگول که اروپایی به نظر می آمد با دوربین حرفه ای و بند و بساطش همزمان شد و همان که حرف میزد به زبان محلی غرغری کرد ،جویده جویده و تفی را هم بدرقه اش . منظورش هر چه بود توریست فهمید و برای عکس برداری اجازه خواست.ما هم فهمیدیم ، نگاه ها یشان معنی دار شدند که اینجا اضافه ایم که این دخمه آخرین مکان افرادی ست که روزگارشان به سر آمده که اینها باز ماندگان قبیله ای هستند که فرزندانشان آنها را ترک کرده اند و دور این آخرین آتش کنار هم می نشینند. درجزیره ای دور از سیلاب ِجمعیتِ خوشرنگ تابستانی ،در پناهگاهی برای زمستان های سوت و کور و سرد و منزوی ماسوله. این آخرین تجمع ِاین نسل ِمنقرض شده،این گروه ِ وامانده از شهری تمام شده ،عتیقه شده، حضور غریبه ها را بر نمی تابید.آنجا حریم بی دفاعشان بود.مرزی سست .

میدانید ،بعضی فضا ها برای من شادند بعضی دلگیر بعضی دو ستانه و بعضی ... (جای این نقاط میشود انبوه صفت ها را نوشت) ولی تا بحال هیچ فضای معماری مرا "نگرفته" و آنطوری که می گویند دل مرا "نلرزانده" و قلب مرا "تسخیر"نکرده و نوشته هایی از این دست برای من بیشتر در حیطه ادبیات لیریک قرار گرفته تا مباحث معماری، یک زمانی می گفتم اگر شما برای پِخ کردن و ترساندن بچه مدرسه ای ها وبه گریه در آوردنشان فدرت فضاسازی قائلید منهم مساجد بزرگ مان را از لحاظ فضایی غنی می دانم.آن موقع آنها را به غول های خالکوبی شده یا چکش های تزیین شده تشبیه میکردم و هنوز هم - اگر بخواهم صادق باشم- آدم ها و نوع فعالیتی که در فضایی وجود دارد را مهمترین عامل در کیفیت و حال و هوای آنجا می دانم .عنوان کردن این قهوه خانه هم از آنجا نبود که فضایش مرا له کرده یا اشکم را در آورده یا به فکر فرو برده است شاید بیشتر برای آن است که در رویا های قبل ازچرت زدن ام، سرو کله این فضا زیاد پیدا می شود. آن وقتها که فکر های معمولی آدم آنقدر لینک در لینک می رود تا سر از جا های بی ربطی در آورد و به داستانهای قر و قات و بی سر و ته تبدیل شود و به خواب لذیذ یا به پرشی از ترس بیانجامد.
این قهوه خانه را زیاد دیده ام با پیر مرد هایی مات که گاهی با چهره خودشان بودند و گاهی با چهره ریغو وگاهی من.

2008-04-09T23:26:00.012+05:00

طاق باز، نوشتن مشکل است

دیگرنه به بی خیالی زدن به کار می آید
نه مالیخولیا،
نشانه های بیماری بازگشته اند .

2008-03-28T20:35:00.008+05:00

به سلامتی سه تن

حمید برا هر کار کوچک و بزرگی مراسم درست می کنه هر رفتاری مثل غذا خوردن،بیرون رفتن،قدم زدن وهرچی که فکرش رو بکنی براش یه جور آیینه. سیگار کشیدنش که در مایه های عبادات سیک های هندوستانه ، باید تنها باشه و کسی نگاهش نکنه و موسیقی دلخواهش رو گوش بده و تلفنش خاموش باشه و چمباتمه بزنه کنج اتاق و خیره بشه و … یا اگه مثلن بخواد به من زنگ بزنه هزار جور سبک و سنگین می کنه ، بیست دفعه عقب می اندازه ، یکماه فکر می کنه چی بگه چه وقتی زنگ بزنه مزاحم نباشه من سر حال باشم اول حموم یک ساعته اش رو میره بعد مراسم سیگار رو بجا میاره و بعد از سه بار گذاشتن و بر داشتن گوشی تلفن، شماره گیری می کنه….

[سلام حمید ، تو در عین بی خدایی یک تقدس گرای بالفطره ای. یک همه چی جدی کن تمام عیار].

میدونی، کلافگی ماهیت پیچاپیچی داره کمتر مستقل در انظار دیده شده و بیشتر وابسته به فعالیت های دیگه ست و مثل یه انگل از توی اونا جوونه می زنه.می تونه تو خرتوخری ِکار قبل عید بیاد خفتت کنه یا اینکه تو تعطیلات نازل بشه که واصل بشی به چنل تو و خوندن اس ام اس های سند تو آل و کله خاروندن و کندن ناخن های پا.

کلافگی کلن متضاد چیزی نیست ، متضاد سرخوشی ،شادی ، مشغولیت و یا حتی غم هم نیست . تو دلشونه ،تو خودشون. یه کروشه هست که وسط هر واقعه مثبت و منفی باز و بسته میشه.مثل باکتری های توی بدن ،مثل آنتروپی سیستم هاست. اپیستیمه دوران کار و تعطیلاته،نمونه عینی بی هدفی ِفاعل شناساست.ول معطلی ابژه. مثل جوشی که بعد از اپیلاسیون و قبل از مهمونی توی صورت ملت در میاد و میشه عامل بدبختی مضحک طرف و با تکنیک های ساروج و کرم پودر های ساختمان گلدیس هم مخفی نمیشه و یکهو اتمسفر رو تبدیل می کنه به چیزی نزدیک به غروب های بعد از برنامه کودک هفت هشت سالگی.

در حقیقت همون " که چی"معروفه که وسط هر کار به اصطلاح و موسوم به "جدی" ای مثل خوندن و نوشتن و ساختن و کشیدن و تغزل و تحبب و رقصیدن و کل کل می آد تو کلت. حالا بیاییم هی برنامه بریزیم برا سال آینده ،هدف کوتاه مدت و کلفت مدت تعیین کنیم و هی سال گذشته رو ارزیابی مالی ،پروژه ای ، عشقی کنیم.

به هر صورت بدلیل ارزش کار گروهی و این که سال سالِِ ِ شکوفه و نوآوریه و از اونجا که اصولن شاش دسته جمعی پاداش ریدن داره،مثل اینکه تو این تعطیلات ،دسته جمعی کلافگی کردیم. هم من و هم اون رفیقی که به زبان عبری برام کامنت گذاشته و بعد از کشف رمز معلوم شد نوشته حالش ازمن بهم می خوره و هم خود خرت که بعد از دو قرن سکوت و ده بار متارکه و طلاق با هزار نفر، زنگ زدی منو از خواب آلپرازولامیم بلند کردی که حرف پنج سال پیشم که یادم نیست چی چی گفتم رو تکرار کنی و با تردید و سکوت های پیاپی و سختی هر چه تمام تر بگی که تو درست می گفتی و اینها. حالا خب پسر که چی.

2008-03-20T17:48:00.005+05:00

به عیش.

2008-03-09T23:54:00.015+05:00

بعله داداش ِ من . بدبختي انواع داره

شغل من، آخرين و محافظه كارانه ترين انتخاب ممكن بود، حقيقتش تاسال هاي آخر تحصيل و عنفوان خر حمالي مفت و راندو كردن و فاز دو كشيدن هم مطمئن نبودم كه قراره بقيه عمرم به معماري بگذره و گريز هاي گاه و بيگاه و بيخيال‌ ِ كار و دانشگاه شدن ِ گهگاهي هم به همين دليل بود.اين گرايش ريشه دار ازدوره بعد از ميخام خلبان –دكتر بشم ِسنتی ِبچگی متناوبن وجود داشت و آرزوهاي شغلي طيف گسترده اي رو از باستان شناسي و دروازه باني تا طراحي عروسك و مجسمه سازي شامل ميشد .اولين چيزي كه از رمبوي شاعر شنيده بودم اين بود كه شاعري رو در بيست سالگي ول كرد به امان خدا و زد تو كارقاچاق اسلحه در آفريقا، طبعن يه مدتي رو هم با خيال قاچاقچي اسلحه شدن با نيش ِ واز توي رختخواب غلت مي زديم كه بعدن تحت تاثير آموزه هاي امانيستي پوچیستي رفقا خودبخود ته نشين شد و رفت پي كارش مثل الباقي خيالات...

بقول دوستم که بنیانگزار تئوری بدبختی هاست ،انواع بدبختي گاهن خودشون متضاد و متناقضند.بعضي بدبختي ها خيلي رئالند مثل اون بيچاره مال كجائك ِ گرگان كه ديده بود بچه هاش پوست هندونه ي آشغال مردم رو گاز می زنند و خودشو دار زده بود يا از همينا كه هر شب تو اخبار مي بينيم ....بعضي بدبختي ها رمانتيكند كه چون به حول و قوه الهي همه اينكاره هستند و به انواع استايل و اسلوبش تسلط كافي دارند،واردش نمی شویم .نوع دیگری که بسیار شایع ومزمن هم هست بدبختي ها ی ايدآليستيه مثل ناراحتي برا منقرض شدن تمساح سياه سواحيلي توي جنگل هاي آمازون. ...بدبختي هاي انتزاعي هم کم نیست ،ناراحتي برا چيزاي غير واقعي. مثل زنجموره شب تاصبح برا نمره كم آوردن..... نوع رديفي از بدبختي هم هست كه تو این شب عظیم جا داره ازش ياد كنيم به ايشون بدبختي مضحك اطلاق ميشه . كه دقيقن همون رنج و حال گرفتگي و اكسازپام و لقمان حكيم و اين برنامه ها رو داره ولي برا هر كي تعريف مي كني بجاي همدردي ، هرهر به هيكلت مي خنده .بيشتر بدبختي هاي منم از اين قسمند كه خودتون زحمت مي كشين اين پاراگراف رو به بالاييش يه جورايي ربط مي دين. نشد هم خيلي مهم نيست اقلن چار تا حرف آموزنده ياد گرفتين.

به هر حال تو اين وبلاگ قرار بود از چيزايي بنويسم كه دوستشون دارم ولي كمتر بهشون ميرسم مثل ادبيات و نقاشي . كه خوندن وبلاگ ِ دوستان معمار ، جوگيرم كرد و در مورد معماري هم گلواژه هايي تلاوت کردیم.نه خيلي خوشم مياد بحث هاي صرفن علمي تو اين بلاگ بنويسم نه اين كه كار هاي معماري مو اينجا بيارم همون كه روزي ده دوازده ساعت در گيرش هستم برام كافيه. باقي هم بقاي شما.

دوستاني هم كه معماري پاره تن ايشان است و با گوشت و استخوان آنها آميخته شده و به اين كلبه خانوادگي – تخصصي سر مي زنن لطف كنن و اين نوشته ها را به حساب شيرجه هاي يك پسر بچه ده دوازده ساله بگذارن كه با برادر کوچیکترش روي فرش خونه شون با جوراب هاي گوله شده تمرين دروازه باني مي كنه.

2008-02-28T09:15:00.002+05:00

زالمانه

بی هیچ انگیزه ای شاید
ترا به همراه آرامشت
سکوتت و آن حلزون همیشگی ,
کشتم .

بواقع یعنی پایم را رویت نگه داشتم , مماس با لاک تو
سفتی پوسته ات را به زیر کفش هایم حس کردم
و یکباره و به تمامی ,
با نیرویی عمود
پایم را به رویت فشردم .

از اینکه هنگام رفتن پایم به زمین نمی چسبید فهمیدم
کاملن و تمامن به روی زمین باقی مانده ای
تمیز و بی نقص
احتمالا بعد از رفتنم , مایع بی رنگی از پوست منهدمت به آرامی تراوش می کند و سطحی سه برابرجسدت را به صورت منحنی بسته ای , روی زمین خیس می کند.

بی هیچ انگیزه ای که نه
ولی بی هیچ لذت یا تاسفی بعد از آن

2008-02-14T00:00:00.004+05:00

تو اين سیزده سال

حالا هرچي خوش غمزگی مي كردي يا كولي بازي در مياوردي و بعدش تریپ حزن صادقانه ورمی داشتی، من كه باورم نمي شد توي يكسال خرزدن ما برا كنكور كذايي، يكي در ميون پيش فرشاد ِعاشق ِ از همه جا بيخبرنمی رفتی ....

تا بالاخره رو شد و تو سوختي و ما هم رفتيم مرحله بعد. طبعن چندان تعجبي هم نبايد مي كردم وقتي عدل روز تولد بيست و پنج سالگيت ، شوهرت توي باغ كرج ِ يه نره خر مچت رو بگيره و كار بكشه به افتضاح و بابا ننه بازي و طلاق كشي....

ولي فكم بدجوري پايين اومد چند روز پيش كه يه جاي بي ربطي يه آدم بي ربط تررو دیدم و بهم گفت كه مُردي .پارسال سكته كردي و مردي تا من باز شماره فرشاد رو بگيرم كه مثل هميشه خودمون راست و درستش رو از همديگه بشنويم كه كِي و با چي و كجا...

2008-02-09T23:18:00.001+05:00

پابِرنده در خفنات خیابان.ضیافت ایرانش

1- پيسارو نقاشي هايش را از خيابان هاي پاريس مي كشيد، خيابان هايي در شب ، در برف ودر غروب . بلوار هايي پر از آدم هاي ِ لكه درشت رنگی با كالسكه ها و اسب هايي محو كه تنها با نگاه كردن با فاصله میتوانی كليتش را درك كني. (اين نقاشي ها بعدن به سبك بنجل و كيچ " پاريسي " تبديل شد). او در حالی به این سوژه ها می پرداخت كه همقطاران امپرسيونيست او بيشتر به مناظر طبيعي و رمانتيكي مثل بركه ها يا تك ساختمان هايي قديمي وتک چهره ها يا جشن ها و سرخوشي ها سرگرم بودند. نگاه پيسارو را شايد بتوان در ادامه شور مدرن دوستي (مدرن كيشي؟) بودلر عنوان كرد : جدا شدن هنرمند از زندگي سنتي و پرتاب شدن و يكي شدن با زندگي مدرن، با همه جذابیت ها، ترس ها و اضطراب هاي آن.پرتاب شدن به خیابان.

2-خيابان جاي برخورد يا از كنار هم رد شدن "زندگي هايي " ست كه در محله ها بصورت موزاييكي كنار هم چيده شده اند.جعبه ساختمان ها باز ميشود و رشته هایی از زندگي هاي انساني به بيرون مي ريزد و حرکت می کند، کلافی بوجود می آید که رشته هايش از هم مي گذرند يا به هم ميرسند و يا با هم برخورد مي كنند. و از برخورد ها" اتفاق" شكل مي گيرد: بيخانمان ِ داستان چوبك از كنار زني با اندام مرمرين مي گذرد و عطرش را در هوا مي بلعد،با نگاه بدرقه اش می کند و فحش - سوالي حواله ميكند (اينا رو كيا مي گان؟) و اگنس جاودانگي كوندرا در پشت شيشه رستوران از شیوه همبرگر خوردن همشهريانش - که چربی آبدار را با بوی تن بغل دستی ها به دهان فرو میبرند- به عق مي افتد
اتفاق هايي جسمي تر يا ذهني تر . واضح تر يا مبهم تر.

1و2- خيابان محل ظهور مدرنيسم است و نمايشگرو مصداق آن.و سنت هاي نانوشته مدرنيسم در آن معتبرند. هاله تقدس بودلر شاعر در آن به زمين مي افتد تا وقتي در محله اي بد نام با آشنايي برخورد مي كند از قداست شاعرانه اش خجالت نكشد.
ويترين شهر است و بيرون ريز اتفاق هاي آن . اخلاقي و غير اخلاقي ، هنجار و نا هنجار ، هست و نيست.همان كه هست.

3- آینده گرایان از مرگ خيابان مي گويند .فوتوریستهای ایتالیایی در نقاشی هاواعلامیه ها یشان، لوكوربوزيه درشهر آینده و كولهاس در شهر عام. آنها جام هايشان را به اميد آينده پر مي كنند و به سلامتي بزرگراه ها مي نوشند. موافق شان باشيم يا كه نه ، آيا پياده رو ساختن خيابان ها ي اصلي قديمي، نوعي نگاه موزه اي به خيابان نيست؟ نگاه موزه اي و تنفسی مصنوعی به "مكاني" كه براي زنده ماندن و ادامه داشتن به كمك نياز دارد؟

1و2و3و4- خيابان جهان سومي ، معطل مانده است و مثل ديگر تجربه هاي مدرنيستي در اين كشور ها ، نصفه نيمه ، با ترس و لرز و سوراخ كليدي به نظر مي آيد. استثنا ها را فراموش كنيد و از ولي عصر و استانبول و انقلاب بگذريد. به خيابان هاي محله هایی مثل تهرانپارس و صادقيه نگاه كنيد و واضح ترش در شهرهايي مثل هشتگرد و اسلامشهردنبالشان بگردید.
خيابان هايي با پياده رو هايي تنگ،فضا هاي جمعي حداقلي، ترافيك هايي طولاني و ساختمان هاي مثل هم.
خيابان هاي تيپ
خيابان هايي بي هيچ امكاني از تجربه، همه قابل اشتباه گرفتن ،همه مثل هم ، هميشگي ،خسته کننده ،هرجايي ، بی اتفاق .. خيابان هايي عقيم .عقيم در ايجاد تجربه هايي بصري ، حسي ، ذهني و اجتماعي.
اين خيابان ها "مكان " نيستند، صرفا يك "حالت" اند

...............................................................

5- به مارشال برمن تعظيم مي كنيم.

2008-02-06T08:18:00.001+05:00

سوال

بعد
با چشم هایی که پنج برابر درشت شده
خیره می شود
.
(دستت میرود
که سیگار را در چشم ها یش خاموش کنی)

2008-01-27T13:39:00.000+05:00

چرا معماری میرمیران جریان ساز نشد

دریکی از تحقیق های دانشگاهی که به روی دانشجویان معماری صورت گرفته بود، در یکی از نمودار ها،آشنا ترین ومحبوب ترین معمارایرانی با فاصله ای باور نکردنی از بقیه ،میرمیران فقید بود... نوشتن از میرمیران در این بازار اراجیف ِ بت سازانه و قهرمان پرورانه و مارسل دوشان ایران نامیدن و بقول فرهاد پور استمناهای فرهنگی ، شاید اضافه و زیادی باشد ولی سوالی که می خواهم مطرح کنم این است که چرا در هیچ یک از مسابقات معماری، پایان نامه هاو کار های اجرا شده اخیر، نمی توانیم امتدادی قابل قبول و رد پایی در خوراز شیوه طراحی و نگاه معماری و درون مایه های کار های او پیدا کنیم.

البته شاید این مساله ، زیر مجموعه کوچکی از شکاف فرهنگی بین نسل های هنری در کشور ما باشد که تحقیقی روشمند را برای ریشه یابی می طلبد. شاید هم رویۀ نو گرای معماری ایرانی، چندان رغبتی به زبانی فاخر و بیانی با شکوه برای ایده هایش ندارد. شاید خصیصه هایی مانند ناب گرایی مجسمه وار کارهایش و شکوهمندی اغراق شده و شیفتگی تصفیه شده اش نسبت به معماری گذشته ایرانی چندان با اشتهای نسل جدید خوش نمی آید.

ویا شاید هم اصولا چندان آشنایی با کار هایش وجود ندارد و صرفا او را به نام می شناسند.

و یا باز شاید نوع معماری او با مجسمه واری سنگین اش، که فرم نهایی را مانند غایتی صیقل خورده به اتمام می رساند مثل دروازه ای عظیم است که کسی را به خود راه نمی دهد و دخل و تصرفی اندیشه ای و فرمی را بر نمی تابد . یا باید مقلدش باشی یا که هیچ. چیزی در مایه های زبان شاملو در شعرکه جریانی تمام شده است.

کسی چه می داند.

این را هم بخوانید

و این

کورش : اصولن گرایشات فردی تبدیل به جریان نمی شوند مثلن پل کله کارهایش به شدت شخصی است و در هیچ عنوان کلی نمی گنجد .در مقابل چیزی مثل کوبیسم تبدیل به مکتب می شود و می شود آن را تدریس کرد .
از طرفی حوزه ی مونومونتال بسیار محدود است و مثلن نمیتوان یک کا ر مسکونی را به این شیوه انجام داد.
در همان مسابقه ی فرهنگستان یکی می گفت که این کار یک سنگ قبر بزرگ است .و راست هم می گفت .البته من هم معتقدم بعضی از کارها باید همان سنگ قبر باشند ولی نمی تواند به بسیاری
از حوزه های دیگر تعمیم پیدا کند

.......

ج : به نظر من هم معماری اش مونومنتال و شخصی است ولی فکر می کنم خود اینها زیر مجموعه دلیلی بزرگتر است : معماری اش در مسیر معماری جهانی نبود و این به خودی خود نه عاملی مثبت نه منفی است ولی این مساله دلیلی می تواند باشد برای ادامه نیافتن توسط جامعه ای که از یک طرف عاشق بت ساختن اند و از طرف دیگر عطش زیادی برای فول آوانگارد بودن دارند

2008-01-21T23:14:00.000+05:00

مثل برده كار كن مثل شاه حكمراني كن و مثل خداوند بيافرين.

با همه تيريپ هاي مرگ مولفي كه گهگاه مي آيم ، اعتراف مي كنم كه با ديدن اين عكس نشد كه نقش خالق را به عنوان اصلي ترين معني دهنده جمله در نظر نگيرم

اين جمله با اين عكس معني مي شود و فقط و فقط به اين خشونت و هيبت ذاتي و اساطيري چهره اش تعلق دارد . به دست هاي بزرگي با رگ هاي برآمده و ساعدي عضلاني، در حالتي كه زئوس وار به روي نخته سنگ نشسته است.و به مجسمه هايي بزرگ و بت گونه و صيقلي از سنگ و فلز كه به كارگاهش حال و هواي معبد مي بخشند.

برده و شاه و خداوند با اين شمايل جسميت پيدا مي كنند

. اين جمله نه براي نقاش ي است كه اين را بروي ديوار آتليه اش براي اولين بار خواندم و نه براي من كه قبل از ديدن اين عكس، بصورت جو گيرانه اي آنرا نوشتم و بروي ديوار مقابل تختم چسباندم .

اين جمله فقط براي برانكوزي است

2008-01-15T10:42:00.000+05:00

برای هایدوک جایی میان چشم ها و ابرو ها

در یکی از شب های عنفوان رفیق بازی ِ بیست سالگی و ملزوماتش ، حدود های صبح یکی از طرفین کل کل،عصبانی شد و بقیه را از دورو بر خود دور کرد و ایستاد به عربده کشی- پاتیل و سیاه مست-جوری که فردا به زحمت و با ذکر جزییات به یادش آوردیم.
چهل دقیقه ای طول کشید تا که ساکت شد وتمامی این مدت ایستاده بود و بجای فحش خارمادر که در این مواقع انتظار می رود،فقط هوار میزد که فلانی -خودش را با اسم وفامیل خطاب میکرد- تنها ست. فلانی تنهاست انگار که بگوید فلانی آتش گرفته است. این دوست ما که اصولا آدمی شاد وخوش مشرب بود و دور وبری شلوغ داشت ،در حالتی که نمی توانستی به صداقتش شک کنی ، ناپایدار ایستاده بود تا به ما و تمامی کائنات ،تنهایی اش را اعلام کند.
.
تنهایی با خیلی از چیزها ارتباط دارد .چیز هایی مثل سیگاروهراس و آفرینش . رابطه تنهایی و آفریدن مانند رابطۀ حکم شاه است با داستانسرایی شهرزاد. با آفریدن رنج و قدرت تنهایی بطور موقت بی اثر می شود. آفریدن شفاعتی است که تنهایی را زیستنی و تحمل کردنی می سازد. تنهایی لذت بخش؟ نمی دانم توهم است و یا مثل عبارات "عشق ابدی" و"سعادت واقعی" اسطوره ای است برآمده ازنیازهای انسانی. میشود خلوت لذت بخش داشت ولی تنهایی لذت بخش فکر نمی کنم. تنهایی چندان ربطی به شلوغی وخلوتی ندارد توی هیاهوی بازار ماهی فروش های رشت آدمهای تنها کم نیستند و تو در خانۀ خلوت خودت می توانی با چَنِل تو سرگرم باشی و احساس تنهایی نکنی.
.
به هر حال فکر می کنم آدمها دو جور تنهایند برای عده ای تنهایی به آرامی شروع می شود و نشانه هایش کم کم آشکار می شوند .مثل سرطانی که بدنت را سلول به سلول فتح می کند وسرفه ها و تب ها حاد می شوند. مثل وارد شدن به دریا است که هرچه جلو تر میروی بیشتر احاطه ات می کند اول غوزک پاهایت را می گیردو و بعد پشت ساق هایت را قلقلک می دهد به حشفه ات که می رسد ،می لرزی و بعد گرد سینه هایت را احاطه میکند. . و یکهو می رود می نشیند در جایی میان چشم ها و ابرویت ،آنجا میشود مخزن خستگی و درد مزمن و تیر کشیدن های گهگاهی. و تو همیشه و به عادت با دو انگشت شصت و سبابه آنها را می مالی.
ویا اینکه مثل گروه دوم با دوروبری هایت،کارَت،چَنِل تو،دوست پسر-دختر-همسرت،ماشین لباس شویی ات ووبلاگت سرگرم هستی و به سینما می روی و توی ترافیک فحش می دهی و سیگار می کشی و با دو بار س ک س در شب های هفته،صبح ها ساعت هفت از خواب بیدار می شوی زندگی می کنی بی هیچ نشانه ای از تنهایی.....ویک شب به تلنگری یا واقعه ای یا عرق کشمش کیسه فریزری ،سیاه مست می کنی و در مقابل کل کائنات تلوتلوخوران می ایستی به عربده

2007-12-31T10:12:00.000+05:00

هیچگاه دست هایم اینقدر بی فایده نبوده اند
همپیاله کمک میخواهد

امید به زیر میآید
و آرام آرام ته نشین میشود

شب طولانی است و سیاه است ونکبت زده

عیاری نیست

2007-12-23T23:49:00.001+05:00

تفکر رسمی و چیز معنوی برای که به صدا در می آید

دوره ابتدایی با " از جلو نظام " ها و "از عمر ما بکاه و بر عمر او بیافزا "هایش فضای شادابی نبود ولی به یقین غمگین ترین دوره همسالان ما،دوران راهنمایی بود : بلا تکلیفی سنی به همراه سال های آخر جنگ و اتمام اش و تبعات فرهنگی و اقتصادی آن. در همان زمان فوارۀ خلاقیت سیستم آموزش کشور به نقطه اوج خودش پاشیده شد و نهادی به نام امور تربیتی را در مدرسه هااحداث کردند . حاصل اش دفتری بود پر از تسبیح و مفاتیح و کتاب های مطهری و درسی بنام پرورشی که طرح اُسوه و یارگیری برای تواشیح از برنامه های آن بودند از ثمره های دیگر آن ،بازیافت وتولید مقادیر متنابهی پاچه خوار بود مثل هر نهاد قدرت دیگری در هر کجای دیگر
ازخدمات فوق برنامه این گروه می توان به بازرسی کیف ها در زنگ تفریح اشاره کرد که بصورت غافلگیرانه و گاز انبری انجام میشد و هر بار تعداد زیادی عکس های هنر پیشه های هندی ، نارنجک های اکلیل سرنجی ونامه های شمع وپروانه ای و کتاب های مشکوک به غنیمت گرفته می شد. مرتکبین جلوی در دفتر ایستانده می شدند و البته غنایم در بسیاری موارد، سر از کاسۀ مالندگان در می آورد
در یکی از این بازرسی ها رمان زنگ ها ی همینگوی لو رفت و چون موضوع فصل ششم آن، عشق بازی یک سرباز بود در حیطۀ کتا بهای مستهجن قرار گرفت و در بین امور تربیتی ها و بعد ناظم و مدیر دست به دست شد واحضار و توبیخ شدیم. دو سه هفته ای هر روز پشت در دفتر حضرات می ایستادیم و بازجویی ها و ولی محترم و نمره انضباط و تعهد کتبی با درج در پرونده.
بعد ها بعنوان جایگزین و ارشاد کننده در جلسات پرورشی کتابهایی نظیر تماشاگه راز به ما معرفی شده و امتحان گرفته شدند ،ما تفهیم شدیم که درعرفان حافظ، " آنکه مویی و میانی دارد" یک چیزی در مایه های "نمازشب خوان " است و یا "بگشا بند قبا" به معنی" لخت شو" نبوده و چیز دیگری است که چون مهم نبود یادم نمانده است
.
سال های اول دانشجویی، در یکی از شب های لم دادن و گل واژه خوانی، حرفی از سعدی و بعد حکایت " حکیمی را بادی سخت در شکم پیچیدن گرفت ، طاقت ضبط آن نداشت ...." در گلستان شد. در حین خنده و صدور مجوز ادبی، یکی از دوستان که بسیار باهوش و با استعداد هم بود ، شاکی شد. و همه را به سطحی نگاه کردن متهم کرد که در همچین کتابی نمی شود به ظاهرش توجه کردو شما معنای مادی را فقط در نظر می گیرید و و متاسفم که فلان وادبیات ما که چطور........از آن بحث بی نتیجه ، برای ما در سال های بعد، اصطلاح طنز"گوز معنوی" به شباهت شراب معنوی و عشق بازی معنوی، باقی ماند که همیشه موقع گفتنش با لبخندی در مایه های یادش بخیر همراه می شد
و این اولین بار نبود که می دیدم تفکر رسمی که به وسیلۀ رسانه ها و نهاد های قدرت تبلیغ و اعمال می شود چگونه بروی ذهن هایمان می نشیند و گاه به کج ومعوج ترین وخنده دار ترین شکل ممکن خود را بروز می دهد
.
از آن روز ها تا بحال، در لا به لای حرف ها یی که درباره نهادینه سازی چیزی گفته می شود یا در راستای مسائلی هویت بخشی کنند و یا از حرکات نرم چیزی ضد چیزدیگرو توطئه می گویند ویا به سانسورو اخلاق گرایی رسمی دعوت می کنند با دقت دنبال چهره های آشنایی می گردم
به دنبال امور تربیتی هایی می گردم که ما را کنار دیوار نگه داشته اند .

2007-12-16T23:59:00.000+05:00

سلام بر تو ای های تِک ترین کاذب کاری کهکشان ها
ای چسی ِ صنعت
هیکل
.
سلام بر تو ای بی آسانسور ترین سازه اکسپوز کائنات
ای گوز گوزِ منجمد
ای جبروت
.
ای دربرگیرنده ترین ِ سیم کارت فروشان وای در خود جای دهنده ترین ِ تالیا بازان
و ای دارنده ترین ِصنف ِ کرم پودر های ماسیده ، عطر های گالنی
.
سلام بر تو و بر نگهبان های کاشته ات که جی جی های چشم انتظار مشتری را از دروازه ات دور می کنند
ای جد اعظم نماهای آلمینیوم
و ای اسطوره ی جاودانه ی سازندگان ایرانی...
.
سلام بر تو وبر فرزندان تو باد

2007-12-10T00:28:00.001+05:00

حضوری پیژامه پوش در ضیافت شیرازی

شرط لازم در فرایند خلاقیت ، داشتن تخیل است . تخیل است که خودآگاه و نا خودآگاه ایده پردازی می کند و ایده ها باعث آفرینش و ابداع می شوند.
ایده ها طیف وسیعی را شامل می شوند از تکنیک های جدید مخ زدن گرفته تا روش های بهینه سازی جارو کشی خیابان ها.از آفرینش هنری تا اختراعات و اکتشافات. ایده ها زاییده تخیل اند پس خلاق ها را از خیال بافی ها ،به رویا رفتن ها و خالی بندی هایشان بشناسید ازدوری کردن افراطی شان از کلیشه ها و از استقلال شان در نگاه کردن به مسایل مختلف. ولطفا به آنهایی که در طول حیاتشان به هیچ دی دریمی با نیش باز فرو نرفته اند بگویید زور بی ربط نفرمایند و با وجدان آسوده به کپی ادامه دهند

ایده ها در علوم و هنر های کاربردی بیشتر معطوف به حل مسایل و مشکلات هستند تا شرایطی بهتر را برای استفاده ایجاد کنند اما در گرایشات نظری و فلسفی و یا هنر های غیر کاربردی ایده ها بیشتر به جای جواب ،به طرح مساله می پردازند تا باعث تفکر و چالش شوند

.......................
رابطه سبک و خلاقیت در بسیاری از موارد بصورت تز و آنتی تز است یعنی اگر سبک باعث هم گرایی و نزدیکی هنرمند به هم قطارانش می شود ،خلاقیت به فاصله و خط کشی از دیگران می انجامد . سبک ها یا گفتارهای مسلط هر دوره بر هنرمندان تاثیر می گذارد اما هنرمندان با خلاقیت خود سعی میکنند تا این تا ثیر را کم رنگ کنند. این دیالکتیک باعث ظهور فردیت در آثار هنری می شود. معماران مدرن را در نظر بگیرید که با وجود زبان و اصول مشترک ،خلاقیتشان آنها را به مسیر های متفاوتی کشاند
..................
خلاقیت خطر کردنی مداوم و قدم برداشتن به سمت مکان های نا شناخته است. کشفی نا مطمئن به همراه دلهره و لذت. گذشتن از سطح مذاق و سلیقه ی پذبرفته شده و فرا تر رفتن از مرز های مطمئن و رسمی تفکرات عامه- قدرت- منتقدان . خلاقیت ماهیتی نا معین و نا مشخص دارد .نتیجه پیش بینی پذیر نیست و امکان اشتباه ویا فروغلطیدن به ابتذال در آن زیاد است نمونه اش درکار های اولیه هنرمندان بزرگ و یا همین وبلاگستان زیاد است و شاید به همین دلیل است که هر خلاقییتی هر چند ناب الزاما باعث آفرینش هنری موفقی نمی شود. خلاقیت ماده خام اثر هنری است و برای تبدیل شدن به اثری قوی و عمیق می باید از صافی هایی بگذرد. این صافی ها را می توان "درک هنری" و "سلیقه بصری یا ادبی" و "مهارت بیانی" نامیدکه با تجربه و تعمق در آثار دیگران بدست می آید
...................
گاه خلاقیت صرفا نفی و هجو کلیشه ها و زبان مسلط دوره است یعنی هنرمند اعتبار کارش را در گریز از نماد ها و نشانه های مرسوم می بیند و به ا ین صورت ازاثرش "آشنازدایی" می کند مثل ساده گرایی همان معماران مدرن و پرهیزرادیکال آنها از اضافه ها وتزیینات. شاید بتوان این نوع را ،خلاقیت سلبی بنامیم. و گاه هنرمند آفریینده دنیایی جدید است دنیایی شخصی،یکتاو منحصر به فرد ، بی هیچ توجه و یا واکنشی به کلیشه ها و آرایه های موجود .دنیای نوشته های بورخس یا نقاشی های بیکن و یا ماگریت از همین دسته اند در معماری ما به این دسته معماران مولف می گوییم و این نوع را خلاقیت ایجابی می نامیم
..............
سطوح خلاقیت هم متفاوت است.بعضی خلاقیت ها صرفا تکنیکی هستند مثل نقاشانی که بجای استفاده از قلم مو از تکه چوب یا انگشت برای مالیدن رنگ استفاده می کنند و گاه می تواند در نحوه نگاه و نظریه هنری صورت بگیرد مثل ایده نقاشی انتزاعی مدرن یا هنر مفهومی که مرزهای هنر های تجسمی را تغییر داد. در جوامع بسته و متعصب ،خلاقیت در مسایل بنیادی کمتر دیده شده و نو آوری ها در سطح متوقف می ماند
سطوح خلاقیت درطراحی معماری هم وجود دارند. خلاقیت در طراحی جزییات –خلاقیت درحل مسایل عمکردی، سازه های ،زمینه ای- خلاقیت در تولید فرم – خلاقیت در سازماندهی وساختار فضایی - خلاقیت در بیان معماری و مفهوم مکان،به ترتیب از سطحی به عمیق سطوح خلاقیت در معماری هستند بسیاری از پروژه نه بدلیل کمبود خلاقیت بلکه به دلیل افراط در یکی از این سطوح و عدم توجه به سطوح دیگر ضعیف قلمداد می شود مثل پروژه که خلاقیت ها در جزییات و یا فرم آن زیاد وجود داشته باشد اما در فضا سازی آن خلاقیتی صورت نگرفته باشد

.......

زیاده جسارت است

2007-12-07T12:28:00.001+05:00

یاد تو قاعده ی ماهانه ام شده
زردگون و ضعف آور و جدایی ناپذیر
.............
اَه که از بارآوری
تنها پلشتی اش مرا مانده

2007-11-29T10:27:00.000+05:00

نبود؟

نتیجه خیلی زود نهایی شد . توی همون هفته های اول مهرماه وتا آخرش همونطوری معتبر موند.در حقیقت نه مثل یه حکم قطعی بلکه خیلی یهویی بیان شد: حمید در حال آتیش به آتیش کردن سیگار مونتاناش بود که کتاب مقرارت راهنمایی و رانندگی رو یه طرف انداخت و گفت :" دانشگاه جای خوبیه ها فقط کلاساش بده" بعد هم با خود کار آبی روی یه کاغذ کاهی بزرگ شکل تابلوی "رفع تمام محدودیت ها" در جاده رو کشید وچسبوند رو دیوار گچی اتاق.و همون حرف تاریخ ساز بود که بدون اینکه عملا تکرار بشه تبدیل شد به پارادایم خونه های اطراف که مومنانه چسبیدند به خوبی ها و از بدی ها دوری کردند

.......................

خونه دانشجویی فضای شادی بود حالا گیرم یکی دو تا خودکشی نا موفق در سال اتفاق می افتاد یاگاها"سفر آمبولانسانه ای به تهران تو برنامه گنجونده می شد. حرف خودکشی های فلسفی ،جمعی و فردی ،به شوخی و جدی زیاد گفته می شد اما زمانی واقعا به مصنه ظهور می رسید که عاشق کودن ترین ،جوش جوشی ترین و همیشه در دانشگاه ترین دختر دانشکده می شدی و تخیل و تمسخر هم خونه ای ها ونع ِطرف مقابل بد جور فشار می آورد.

فضا شاد بود گیرم توی شب های شعر وشکوفه واوردوز ، یکی قاتی می کرد می نشست به اعتراف هولناک اتفاقات بچگی.یا توی چهل و هشت ساعت شلم امدادی و یا تو دوالیستیک دیسکاشن های مخملباف یا بیضایی و بلوند یا مشکی کا ر به کل کل شهرستانی می کشید.و چهار ساعت لخت توی حموم زندانی شدن با آبگرمکن خا موش یا سیبیل کنی اجباری کارو به چوب کشی می رسوند.شرط بندی ها هم که گاه فاجعه به بار می آورد : ان پختن تو قابلمه تفلون که سونای چس براه انداخت وآشپز خونه یکی از خونه های اقماری رو تا ماه ها قرنطینه اعلام کرد و البته خودش تجربه ای شد تا کله اسب مرده کنار جاده ، نصف شب با اره چوب بری بریده بشه و جمجمه اش بعد از پخته شدن با پتاسیم تو حلب روغن ،سفید و خوشگل بیرون بیاد(ورژن کله گاوش با شاخ هایی با شکوه الان بالای سر راوی قرار داره).................طرح غیرت زدایی با فحش های فصیح و ذکر تمامی جزییات و جوانب هم از همون روز های اول کلید خورد و علی رغم تمام مقاومت ها و خسارات نهادینه شد.فضا شاد بود گیرم فکر می کردیم تلخ ترین وعمیق ترین آدمهای کهکشانیم. گیریم بساط غر وناله براه بود گیریم که گریه هم توی حموم با شیر بازعرف شده بود.تو همین فضا بود که تموم سوراخ سنبه های شخصیت های همدیگه با ترس ها،ضعف ها وگره ها دستمون اومد . بی نقاب و لخت.وشاید هم به همین دلیل بود که بعد از فارغ تحصیلی و هنوز بعد از بیس سی سال نمی خواهم هیچکدومشون رو ببینم.یعنی هیچکدوم نمی خواهیم همدیگر رو ببینیم. دلیلش همین بود . نبود؟

2007-11-22T08:19:00.000+05:00

باز خانه
مفاهيم با گذشت زمان عوض مي شوند ، تغيير جهت مي دهند و گاه به به ضد خود تبديل مي گردند اما در بيشتر مواقع اسطوره آنها در ذهن افراد دست نخورده و ثابت باقي مي ماند.
مفهوم عشق را درنظر بگيريد هر زماني در طول تاريخ بر حسب شرايط ،عرف و شيوه هاي مرسوم آن دوران، معاني مختلفي داشته كه شناخت آن مستلزم تحقيق هدف دار و روشمند است.اما اسطوره عشق همچنان ثابت و پر صلابت و بي كم و كاست در ذهن هاي ما يكي است ما آن رابي شائبه وكامل مي دانيم و فارغ از تمامي دغدغه هاي مادي و جنسي و تنوع طلبانه،پاك وبي هيچ گرايشي به شر اخلاقي ، ما آنرا مطلق و بي شيله پيله قلمداد مي كنيم و درصدخفيف خرده شیشه احتمالی در طرف خود رابه حساب "عاشق واقعی" نبودن اومی گذاریم و نمی توانیم عشق را یک بازی قدرت-نیاز -منفعت بدانیم
و در كتمان نمي رود بين عشق واقعي و ميل جنسي تناظري برقرار كنيم همچناني كه روانشناسان در اين مورد نوشته اند و يا نويسندگان درشخصيت هاي رمانها يشان به كندو كاو پرداخته اند. اين اسطوره عشق در ذهن ماست.بسياري ديگر از مفاهيم را مي توان به همين شكل بررسي كرد تركيبات شايعي نظير انسانيت واقعي ، دين واقعي ، مرد واقعي را مي توانيم اسطوره انسانيت ،اسطوره دين و اسطوره مرد بناميم

.
دوست ناديده ام آقاي شيرازي در نوشته اي نرم و خوشخوان كه در مورد خانه نوشته اند بنيادي ترين و محوري ترين مساله را در خانه جايي براي ريشه دواندن دانسته اند. نوشته اي لذت بخش كه ما را به رويا هاي شيرين فرو مي برد همچناني كه روايتي از عشق ناب لبخند رضايت به لب هاي ما مي آورد

.
امروز در ايران و بسياري از كشور ها خانه ها موقتي واجاره اي است سال به سال یا چند سال به چند سال خانه ها عوض می شوند،بيشترين ساعات روز در بيرون خانه و محيط هاي كاري سپري مي شود.ميهماني و دورهمي ها به فضا هاي عمومي نقل مكان كرده و مي كند . انسانها كمتر در خانه اندو خلوتشان را با خود حمل مي كنند و تفريحات آخر هفته اي بيرون خانه اي – شهري عادتي همه گير شده است اگر وضعییت مالی اجازه دهد افراد دوست دارند این اوقات را در خارج از شهرها و ویلا های تفریحی بگذرانند .جاي سكونت افراد بر اساس موقعييت هاي شغلي تعيين مي شود و موقعيت بهتر شغلي خانه كه هيچ كشور و قاره افراد را نيز عوض مي كند. سكون و ثباتي در ماندن درجایی كمتر ديده مي شود و ريشه اي اگر قرار بر دوانده شدن داشته باشد شايد جا و ظرف ديگری پیدا می کند

جایی براي ريشه دواندن اسطوره خانه است

2007-11-22T07:49:00.000+05:00

میرزاقا

تصویر کناریش تا هشتاد درصد بنابر ملا حظاتی سانسور شد با تخیل خلاق خود فانتزی بفرمایید

2007-11-15T10:08:00.000+05:00

خانواده سبز معماری

آوخ،که چقدربه تور من می خورند ابرمعمارانی کولهاس باز،با گرایشاتی هایپر مدرن درتفکر معماری که جریان های یک ماه پیش دنیا برایشان قدیمی محسوب شده وبه مجلات معماری کمتر از پریروز راضی نمی شوند. صحبت شا ن همیشه از کانتینیس و اسکول آف فیش وهایبرید اسپیس و کسپ وفولد وکیاس تیری با لهجه های محلی دالاسی یا لیور پولی است و از ستارگان معماری با اسم کوچک جوری یاد می کنند که فکر می کنی با باجناق طرف روبروهستی.ازمعماری آوانگارد که حرف می زنند رگ های گردنشان سفت و عمود ورادیکال می شود و با اخم خفیف ِ جدیتی هنر مندانه- فلسفانه به همین حرف ها گوش می دهند اما در ادامه بحث وقتی که وارد ماشینشان می شوی، صلای دل انگیز ِ تو خودت نمره بیستي ِ برادر کامران ودوئت پر غمیش پسر کُش برادر هومن را میشنوی که ایضا" تکرار می کند که شما هم نمره بیستی..... (امینم و بریدنی و نمونه های سایکو ترنسی ، با حرکات خفیف ِ هدزدنی اکس پارتیانه نیزدر هنگام رانندگی مشاهده شده است)درمورد ادبیات که صحبت می شود اشو وگیتی خوشدل و پائولوکوئیلو مشترکا به مقام خدایی رسیده وهری پاتر و دوستان در هیات پیغمبران قرار می گیرند.سینما نیز با اسپیلبرگ شروع وبه ماتریکس ختم شده است

آیا هنر های دیگردر برابر معماری عددی نبوده وداخل آدم محسوب نمی شوند؟ یا این دوستان فکرمی کنند که معماری به سرعت نور در حال حرکت است اما ادبیات و موسیقی سر وگوششان جای دیگری گرم است و به قرتی بازی مشغولندوکلن برای سرگرمی مناسبند...چرا دوستانی که در معماری سد شکن وتابو له کن وپیشرو فکر می کنندو معماری را فعالییتی فرهنگی و فرهیخته می دانند به موسیقی و سینما که می رسند سلیقه شان از مرز های نما رومی فراتر نمی رود.؟ آیا معماری مسیری ایزوله و وکیوم شده ومجزاست؟ یا اوصولا" هر هنری به کار خود؟.............................

گونتر گراس ،هانریش بل،.توماس مان نویسندگانی هستند در کتابهایشان به کرات از نقاشی به جزء مینویسند اوکتاویو پاز شاعر، تاریخ زیبایی شناسی می نویسد و کوندرا تاریخ موسیقی را موازی با تاریخ رمان بررسی می کند آپولینر شاعر از گرافیک نقاشان آوانگارد در نحوه نوشتار اشعارش استفاده می کرد، لیبسکیند معمار به موسیقی مسلط است، لوکوربوزیه تا مدتها معماری و نقاشی را موازی پیش می برد،معماران مدرن بسیار زیاد از مجسمه ها و نقاشی های معاصرشان در ساختمانهایشان استفاده کرده اند..میرمیران سنگ آفتاب پاز را کنار طرح هایش می نوشت واسم جودت بهمراه زنده رودی وپیلارام جزء موسسان جنبش سقا خانه هست، سیحون ودیبا ودیگران هم

.................................................................................................................

دلیل این مساله هر چه باشد فکرمی کنم وبلاگستان جای خوبی است برای بالا بردن سطح سلیقه و افق گشایی. با محدود نکردن حیطه رفت وآمد به معماری و وارد شدن به گروه بلاگ هایی با گرایشات مختلف و البته گفتگو -که اثری از آثارش در بلاگ های معماری نیست_ می شود حداقل توازنی در مصرف آثار هنری به وجود آورد.

2007-11-08T22:27:00.000+05:00

خانه بازی

این هرم طبقه بندی نیاز هاست که یکی از جامعه شناس های کوچه روبرویی به نام مازلو زحمتش رو کشیدند. ایشون محبت کردند به ما فهموندند چه چیز هایی رو کجاها نیاز داریم .این هرم سلسله مراتب واولویت بندی نیاز ها رو مطرح می کند. در طبقه اول نیاز های جسمی، در طبقه بعدی امنیت در طبقه بالاتر عشق و احساس تعلق به گروه، در مرحله بعدی احترام به خود وتحسین و اعتبارو احترام عمومی و در مرحله آخر خود شکوفایی،خلاقیت،زیبایی شناسی و معنی داری فعالیت ها قرار می گیرند. طبعا اگر نیاز های یکی از طبقه هاارضا نشوند نیازطبقه

بالایی فعال نمی شود مثلا آدمی که در ترس عدم امنیت به سر می برد نیازی به احترام احساس نمی کند
خانه جایی برای ارضای این نیاز ها است. خانه می تواند بزرگ یاکوچک،ساده یا پیچیده باشد میتواند شاد و سرخوش و شلنگ انداز یا رسمی وموقر و متین باشدمی تواند بدوی و بومی و طبیعی یا هندسی و محض ومینیمال باشد می تواند روشنفکرانه و خاص یا همیشگی و همه جایی باشد میتواند جیغ ولوند و رژ فسفری یا ساکت ومحجوب و زمزمه گر.می تواند جنیفر لوپزی و یا ژولیت بینوشی باشد .دنج یا با شکوه. تاویل پذیر یا سرراست..... اما خانه وقتی خانه است که نیاز های بالا را پاسخ بگوید
مکانی برای ارضای نیاز های جسمی مثل خوردن ،خوابیدن،گرم شدن و اعمال شنیع پایین تنه ای
مکانی امن در مقابل طبیعت و انسان های دیگر
مکانی برای احساس تعلق وبرای خانواده و مناسب برای عشق ورزیدن ورمانتیک بازی و لاو و لاو کشی
مکانی احترام بر انگیز که اعتبارت باشد.جایی لذت بخش و مایه تحسین.جایی که به قول روانشناس ها بتونی ارزش به خودت رو زندگی بکنی(اَیی
و مکانی که تنوع و زیباییش تو را ارضا کند مکانی که درآن بتوانی زایا باشی وبیافرینی ،خلق کنی.مکانی برای خود بسندگی،تنهایی و استقلال. ومکانی که قابلیت شکوفا کردن استعداد هارا به ساکنانش بدهد.

در حقیقت این مکان هر چه از طبقات پایین تر ارضای نیاز ها به سمت بالاترحرکت می کند معانی عمیق تری نسبت به پناهگاه و سر پناه یاچهاردیواری وآلونک را در خودجای میدهدوخانه ترمی شود

.............................................
شرمنده که خیلی اتوپیایی شد تقصیر کوروشه.به امام

2007-11-01T00:43:00.000+05:00

غمگین تر از نگاه سگان ولگرد در کوچه ها

راننده خیره شده به راه بندان عصر

با مردمکی مدفون به زیرِ لایه لایه

پلک
.....................................................................................
روزنامه ها -
از اراذل می گویند و حجاب
از انگشت کنندکان به فرهنگ اصیل
از تف کنندگان به گفتمان ِمطنطن ِکه ما خوش چس ایم ،که ما بر حق ایم
از آیا مجاز بودنِِ ِ خیلی خطر ناک ِ روابط ِ پیش از ازدواج
از اصلاح هندسی کمان ِ کهکشان راه شیری

از طرح های بزرگ

........ برنامه های غولکی
بی هیچ حرفی،احتمالی،چاره ای

از جنگ

.......................................................................................

شهر،چاق و کند وآویزان،از خیابان ها عبور می کند،با تنگی چشمش از خمیازه عصر گاهی

بی اعتنا به مردمک های خیره
به زیر پلک های لایه لایه

2007-10-26T21:25:00.000+05:00

خرده جنایت های استاد و شاگردی

مستند

دانشجو با موهایی آشفته در حالی که جانش در حال در آمدن است از پله ها بالامی رود و لخ لخ از راهرو گذشته و وارد کلاس می شود .استاد با لبخندی استاد مآبانه ،اغماض و پدر منشی اش را یادآوری می کند.(گفته می شود که استاد درزمان دانشجویی وقبل از بورس خارجه به صورت استادی مسن داخل دانشگاه خودشان سیلی زده است) دفترش را باز می کندو کنارطرح های مدادی ازفیگورهای برهنه یادداشت میکند.تاریخ تحلیلی تکنولوژی ساخت جلسه دوم. ازمیانه بحث وارد شده است و استاد در حال صحبت از فاندامنتالیست های مصری است که بحث به کعبه و بعدبه شیعه دوازده امامی و بهشت و جهنم می رسد و در طول دو ساعت زمان کلاس مباحث زیر توسط استاد بیان می شود.دغدغه ادامه تحصیل -تخت جمشید-زیبایی خط عربی -نقش خانم ها در ادارات-رشوه در ادارات -خاطره ای از دبیرستان پسر استاد در خارجه-وجدان کاری اروپاییان-نقاشی کودکان-بی تی او- اجناس چینی-اقتصاد چین و رقابتش با اقتصاد امریکا-مناقصه-میانگین ساعات کار ایرانی ها-اما ایرانیان در ناسا-منطق ارسطویی و منطق فازی-تئوری آشوب-نسل جدید جارو برقی ها-کامپیوتر 486-هندسه اقلیدسی وفرکتالی-کوانتم-ساختمان مجلس جدید-دانشگاه آزاد ودولتی-موسسه ایران وآمریکا-دبیرستان نظام-کاراکتر مردان نظامی قدیم-گریفوس-اتوکد-انسان طبیعت ومعماری-خاطره-جمال ادین اسدآبادی-فراماسون ها-پایان نامه های کیلویی دانشجویان الان-پایان نامه های حسابی دانشجویان قدیم-دکانستراکشن-رابطه دعا با فراکتال- خاطره ای مبسوط در موردکاربرد عملی ارتباط دعا با فرکتال-تولید صنعتی-پایان نامه خودشان ونتایج پایان نامه خودشان

...........................................................................................

بعد از اتمام کلاس دانشجو با همکلاسی ها احوال پرسی میکند کسی چیزی به آرامی می گوید و بقیه می خندند و به سمت بوفه می روند

2007-10-21T12:02:00.000+05:00

چیز هایی هستند
که شایسته ی ارج اند
مثل زنان زیبا روی
کوه ها

و دوستان ماندگار
و چیز هایی با یسته ی تحقیر
دستی با ناخن های جویده شده از بیخ
نما های شهرمان
و زنان زیبارو

2007-10-14T21:17:00.000+05:00

به حمید حقی

برا همه ی استعداد های سوخته اش
حدود دو سال و نیم در شرکتی کار می کردم که دو تا جذابیت بسیار عمده داشت . دومی اونها شخصی بود بنام حقی . حقی قبلا" آبدارچی شرکت بودو چون پیر و از کارافتاده شده بود و جایی را نداشت توی اون دفتر زندگی می کرد روزها توی آبدار خانه بود و شب ها روی یک موکت می خوابید . وبرای کار های آشپز خانه آبدارچی دیگری رااستخدام کرده بودند که همیشه خدا با هم در حال دعوا بودند حقی دو تا ویژگی عمده داشت اول اینکه همیشه مست بود و دوم اینکه فول آتئیست بود یعنی خدا وماورالطبیعه و باب الحوائج ، کلهم اجمعین براش زر زیادی محسوب می شد . مشروبی روکه بچه ها براش می آوردن یا الکل سفیدی که خودش می خرید رو با رب گوجه فرنگی مخلوط میکرد تا روایت جدیدی از کوکتل بلادی مری ارائه داده باشه تا خرخره هم می خورد که گاه به مرز های شکوفه و سیلاب میرسیدوبا توجه به اینکه هفته ها می شد که حمام نمی رفت ترکیبات بویایی محیر العقولی را منتشر می کرد .سر این قضیه داستان ها و دعوا های پریودیک زیادی با رؤسا داشت که گاه به کتک کاری هم میرسید یک دفعه مست وسط شرکت خطاب به یکی از مدیرها(که خیلی هم جبروت داشت) داد زد که نمی دونم کدوم خری تو رو مهندس کرده... یکی دو باری هم قهر کرد رفت ولی باز برگشت .
با لهجه ترکی غلیظش با چشمهای آب مرواریدی و عینک شکسته ای که با کش به سرش بسته بود همیشه یه سری جملات قصارضد مذهبی داشت که مثل ترجیع بندتکرارش می کرد در مورد بی فایده بودن رفتن به مکه و دور سنگ گشتن یا بشر یعنی به شر و یا اسلام یعنی تسلیم آخه آدم عاقل تسلیم میشه؟... خلاصه برای خودش خیامی بود .
دوستش می داشتم توی جمعی که شخصیتهاشون رو انگار از یک قالب زدند و بقول مهبد "ملغمه ناهمسانی از باورهای مذهبی، علوم، خرافات، عرفان و هزار چیزغم انگیز دیگر" بودند، همه چیزش مستقل بود وصداقت هولناک و محبت مردانه اش عمیقا اون رو برای من از جمع جدا میکرد
می گفتند جوانیش خیلی خوش تیپ بوده و توی فیلم فارسی ها نقش هایی داشته و تیک و تاکی با فروزان و جمیله میزده می گفتند زمان انقلاب وقتی همه آدم های حسابی شرکت می رفتند راهپیمایی در شرکت رو قفل می کرد تا هیچ کس به تظا هرات نرود و انقلاب نشود . می گفتند ... اسطوره ها داشت

هنوز گاه گاهی به من زنگ می زنه هر بار هم نصیحت ام میکنه آدم نباید دفترش از خونه اش دور باشد یه چند روزی هم برای من دنبال خونه ،تو روزنامه می گرده و بعدش هم یادش می ره .
توی اون دو سال ونیم در حین کارهای بیهوده ای که توی اون دفتر می کردم سوژه فکرو طراحی ام بود

..................................................................................................................................................
یکی به سمت بالا .آبی شده شاید هم خاکستری
متورم . خسته .نیمه خواب
دیگری مستقیم با پلکی افتاده . غمگین .قهوه ای
حق به جانب
به زیر عینک ذره بینی ات
هر کدام درشت تر بیمار تر
رقت بار تر

تکه ی شکسته یک بطری در زباله
دندان هایت
و دستت
شاخه درخت گزی سوخته از خشک سالی

از قامت مچاله ات با بویی جاودانه از سیر و الکل
تا اندرز های بدیهی ِ عقل کلت
ما نشسته ایم
نشسته به نظاره زوال
به تماشای مرگ تدریجی ات
مثل بینندگان فیلمی از آل پاچینو

2007-10-11T22:35:00.000+05:00

عیار هامان دلقکند
و افتخار دلقکی را بر شکم هایشان
چنان نصب کرده اند
که شوالیه ها داغ زخم را بر چشم های عاشق خویش

. . . .

جغد ها از خنده به سکسکه افتاده اند

لودگی جریان عشق بازی ست

2007-10-02T18:55:00.000+05:00

snobism Architecture

کارهای معماری جواهریان را نمی توان شخصی دانست یعنی نمی توان آنها را کارهایی یکه و دارای خصوصیاتی منحصر به فرد قلمداد کرد . کارهای او از جنس یکی از گرایشاتی است که در ساخت ساز امروز ایران به چشم می خورد این گرایش را شاید بتوان نگاه کارت پستالی به معماری دانست که ریشه هایش به رمانتیسیزم ادبی -هنری بر می گردد : آنجا که نقاشان ونویسندگان سعی در ایجاد تصاویری دلربا آمیخته با اندکی غم غربت و لذت اندوه داشتند، در این نوع کارها تصاویری از انسانهای به افق خیره شده با فضا هایی مه گرفته و یا دلتنگی غروب و یا ویرانه هایی که نشانگر شکوهی از دست رفته است به کرات دیده می شود
در این نوع معماری نیزهدف معمار ایجاد حال وهوایی است که بیننده را دچار جذبه کند و این حال وهوا را نه به وسیله فرمهای معماری و ساختار فضا بلکه به وسیله جزییات و تز ئینات واجزایی کوچک یاآورروزگارگذشته و مصالح می بیند .
جواهریان نیز به دنبال فضایی است که یاد آور نو ستالژی گذشته باشد و تصویری دلربا را برای بیننده کافی می داند و وارد مقولات ساختاری وانسجام فضایی نمی شود و با استفاده از جزئیات و نگاهی حسی می خواهد حال و هوای" ایرونی" به کار بدهد . در حالی که امروزه در نقد آثار قوی رمانتیک اعم از نقاشی و شعر و رمان نیز منتقدان بر این باورند که ارزش هنری یک اثر به میزان شدت احساساتی که بر می انگیزد بستگی ندارد.وساختار ونحوه سازماندهی عناصر و نوآوری های اثر ارزش آن را معین می کند. به عبارت دیگر فضایی که ما را به جذبه لحظه ای ببرد الزاما" دارای ارزشی معماری نیست . این مساله در سینما کاملا" برای مخاطبین قابل درک است وهمه می دانندفیلمی که اشک ما را در بیاورد یا مارا به خنده بیاندازد و یا مارا عصبی کند الزاما" ارزشی سینمایی ندارد .

در این نوع معماری التقاط رل بنیادی را بازی می کند تا معمار به هدف خود نایل شود و به مخاطب "حسی"را القا کند

وبدینگونه است که در فضایی محدود، امکان همجواری باغ ایرانی در کنار باغ ژاپنی متحمل به نظر می رسد تا مثل کلاسهای فراگیر عرفانی امروز افراد بعد از دعای ابو حمزه، یوگا کنند ویا ساختمان قاجاری بدون اندک تعجبی به رنگ نارنجی در آید .

به هر حال تا اینجای کار را می توان همانطوری که منتقدان به شیوایی بیان کردند نوعی معماری عامه پسند و خوش

خوراک اما عاری از عمق کافی دانست . اما خطر این نوع طراحی آنجا آشکار می شود که معماری با رویکردی حسی و عشقی به معماری در مرمت یک بنای تاریخی که میباید نشانگر دوره خود باشد دست برده و بدون هیچ پایه نظری محکمی و بنا بر سلیقه خود در ساختمان آن دخل و تصرف می کند تا دوره های تاریخی آن بنا خدشه وارد کرده و غلطی فاحش را از لحاظ تمامی تئوری های مرمتی و البته عقل سلیم انجام دهد .
اینجاست که این روندحسی به معماری که شاید بهتر باشد آنرا احساسی بنامیم بی هیچ بویی از خرد ورزی و انبوه خلاقیت ها در سطح،راه را به غلط می رود

پی نوشت

اسم این نوشته را بعد از تمام شدن میخواستم یکی دو تا چیزی که یادم رفتهویا دیویس سیصتا چیزی که استفاده می کنم بگذارم که مربوط باشدبه عنوان سخنرانی ،اما معماری سانتیمانتال را مناسب تر دیدم و باز بدلیل اینکه سانتی مانتال بخلاف معنی لغوی اش( احساساتی) معنی شیک و پیک پیدا کرده به اسنوب(خود فرهیخته-برتر بین ) تغییرش دادم که به جو صحبت ها ی خانم مهندس نزدیک بود

در پی اصرار زیاد ودرافشانی ها وحدسهای صائب دوستان در موردمآخذ و ریشه های این پست وبلاگی که به ذوالفقار علی قسم مقاله علمی نیست، لازم به ذکراست که این نوشته بیشتر وامدار نگاه خردورزانه کتاب وصایای تحریف شده و همچنین بخش رمانتیسیزم کتاب دگرگونی ارمانها در معماری مدرن و قسمت ابتذال پنج چهره از مدرنیته وکتاب های تاریخ هنری که خواندم و اطلاعات عمومی وحرفه و فن سال دوم راهنمایی 1368 می باشدکه در مورد اخیر تلاش های تطبیقی زیادی صورت گرفته است

2007-09-27T23:59:00.000+05:00

سخنران از صفای زیارت عاشورا می گوید
در ختم مردی شاعر و بی خدا
با جوانی تلف شده اش درزندان وسیاست

زن ها از روی عادت گریه می کنند
ودیدار ها تازه می شود
دوستان و دشمنان:

2007-09-23T23:44:00.000+05:00

یک

شب ها
پدرم می میرد
من آدم می کشم
تو همه هستی
و پرتاب می شوم

صبح ها
اصلاح می کنم
و رانندگی می کنم
تا دفتر